Column: Ellie en Wilco

Deze week in Wij zijn weg: Ellie en Wilco uit Rijnsburg. Ze starten een bed and breakfast in het zuiden van Spanje. In Villanueva de los Castillejos, op anderhalf uur rijden van Sevilla, hebben ze een oud kasteel kunnen kopen voor nog geen ton. Op de foto’s zag het er zo goed uit dat ze direct hebben toegeslagen. De hypotheek regelen ze in Spanje. ‘Volgens Carlos is het echt een koopje,’ vertelt Ellie na een Skype-gesprek met hun Spaanse adviseur. Wilco glundert. Spanje is echt zijn tweede thuis. ‘Het voelt elke zomer als thuiskomen. Het bestaan is hier gewoon veel minder… gejaagd.’

De avond voor vertrek nemen ze afscheid van de familie. Voor Wilco’s moeder is de emigratie van haar zoon en schoondochter even slikken. De afgelopen maanden heeft de 81-jarige veel in het ziekenhuis gelegen. Daarbij had ze enorm veel steun aan haar enige zoon en zijn lieve vrouw, die er ook na de dood van haar man altijd voor haar waren. Wilco blijft er nuchter onder: ‘Ze gunt het ons enorm, dat weet ik. Hè, mam? En met drie uurtjes vliegen staan we gewoon weer op Schiphol, hoor.’ De volgende ochtend vroeg vertrekken ze, met golden retriever Kees op de achterbank, voor twee volle dagen in de auto.
Een week later. De verhuiswagen is gearriveerd. Hij blijkt te breed om de laatste bocht te maken, maar Wilco haalt zijn schouders op. Samen met zijn schoonvader tilt hij alle dozen en meubels naar binnen terwijl Ellie limonade maakt. De thermometer die de vorige eigenaar heeft laten hangen, geeft 37 graden aan. Twee uur laten zwaaien ze tevreden de verhuiswagen uit. ‘Het ziet er allemaal supernetjes uit,’ zegt Ellie als ze de voordeur opentrekt. ‘Een beetje water op de vloer, maar het is een oud pand, hè.’ Wilco knikt. ‘Morgen komt de monteur om de airco te maken. Daarna gaan we aan de slag.’ Zijn schoonvader – hartpatiënt – gaat even liggen.

Drie maanden later. De verbouwing is nog niet begonnen, ze wachten nog op de vergunning. Volgende week horen ze meer over hun hypotheek. Tenminste, als Carlos zijn telefoon opneemt. Wel zijn ze de bij de burgemeester geweest, die erg blij met ze was. ‘Hij zei dat we een aanwinst zijn voor Villanueva de los Castillejos en wenste ons alle succes.’

Weer vier maanden verder. De vergunning is bijna rond. Omdat ze over een maand open willen, heeft Wilco de nieuwe aannemer vast laten starten. De vorige is vertrokken na een akkefietje over de aanbetaling. Opvolger José heeft gelijk slecht nieuws: zowel de septic tank als alle leidingen blijken aan vervanging toe. Gelukkig zijn Ellies ouders bereid al hun spaargeld te investeren.
Met een glaasje rosé in de hand zitten Ellie en Wilco op de heuvel voor hun kasteel terwijl José beneden de blubber wegschept. Ellie dept haar ogen, Wilco slaat een arm om haar heen. ‘Het begin is even moeilijk. Maar kijk dat uitzicht nou, daar doe je het toch allemaal voor?’ Ellie knikt, José gooit zijn schep opzij. Siësta.

Leidsch Dagblad, 26 februari 2021