Edradour

De man van de whiskyrondleiding draagt een kilt, net als de man van de autoverhuur en de man van de hotelbar. We zijn bij Edradour, een van de distilleerderijen die claimen de kleinste van Schotland te zijn. Het is tien over elf ’s ochtends; we zijn precies op tijd voor de tour.

De man met de kilt gaat ons voor naar een kamer met kandelaars, chic gedekte tafels en een ouderwets tv-toestel. Terwijl hij ons een eerste whisky inschenkt, informeert hij naar de herkomst van de pakweg 27 geïnteresseerden. Behalve de nodige Britten en twee Nederlanders bevinden zich daaronder een club Spaanse dames op leeftijd, drie Belgische studenten en een nerveuze man uit Koblenz. We bekijken een schokkerige video – een afgekeurde Hertog Jan-reclame met Spaanse ondertiteling – waarin het vakmanschap van de Schotse ambachtslieden van het opvallend ronde scherm spat.

We volgen de man met de kilt naar de ruimtes waar het allemaal gebeurt, waar met honderd jaar oude instrumenten volgens duizend jaar oude recepten een ambachtelijk product wordt gemaakt. Hoe anders gaat het eraan toe, zo blijft hij benadrukken, bij al die bekende merken die het best smaken in een glas cola met ijsblokjes. Wat men hier in een jaar produceert, dat leveren Johnnie en Jack moeiteloos in in twee dagen af. De Duitser is inmiddels in grote haast alle machines en ieder afzonderlijk vat aan het fotograferen. De gids bekijkt hem, maar zegt niets.

“Alleen al dát exemplaar – hij wijst een donkergekleurd vat aan – is een slordige tweehonderd duizend pond waard.” Een van de Spanjaarden laat een fluittoon ontsnappen, de Duitser maakt direct een foto. “Remember, no flashing,” roept de gids, die zijn hoofd schudt. Hij laat ons nog een volstrekt unieke koelinstallatie zien (‘the only one left in Scotland’), toont ons een ketel die werkelijk ongeëvenaard is in zowel zijn afmetingen als zijn robuuste kwaliteit en laat ons proeven van gerst dat nergens ter wereld zo puur en eerlijk wordt verbouwd als hier, bij Edradour, de kleinste distilleerderij van Schotland.

Tot slot leidt de tour, volgens authentiek marketingrecept, langs een 19e-eeuws ingerichte gift shop met 21e-eeuws prijzen. Ik vraag of deze flessen ook in Nederland te koop zijn; de man trekt een moeilijk gezicht. “Very, very rarely, sir.” Met een mooie fles in de tas verlaten we Edradour, waar in de tussentijd alweer vier nieuwe rondleidingen zijn begonnen. Alleen de man uit Koblenz is op uitnodiging van de gids in de bar blijven hangen. Hij heeft zijn camera opzij gelegd en geniet van zijn whisky, net als ik een week later. En ach, dat ik die fles even daarvoor ook bij De Bierwinkel in Leiden heb aangetroffen, dat is eigenlijk helemaal niet zo erg.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (02-09-2016)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.