Zonde

Een man van zeker twee meter neemt plaats aan het kleinste tafeltje van het restaurant. Hij draagt een roze poloshirt met veel tekst en logo’s. Zijn hoofd is groot en rond, zijn huid roodbruin: Jack van Gelder schaal 2 op 1. Een minuut later komt er een vrouw bij hem zitten die ook naast een gemiddelde man klein had geleken. Ze begroeten elkaar onhandig. “Ik ben gek op Thais,” zegt zij. “Dat is mooi,” vindt hij.

Een meisje in traditionele Thaise kleding brengt de traditionele Thaise voorgerechtjes. “Als het maar niet taai is,” zegt Jack met een knipoog. Zijn date lacht beleefd. Tussen haar tanden zitten stukjes viskoek. De serveerster, die geen Nederlands spreekt, lacht terug. “Enjoy!” De man bestelt zijn tweede Chang, zij houdt het op tonic.

Het bestellen van het hoofdgerecht ontaardt in een pepertjeswedloop. Allebei vragen ze om extra pittig. Met haar liefste gezicht vraagt de serveerster of ze het zeker weten. En zoals dat gaat op een eerste date weten ze het allebei heel zeker. Ze vertellen om de beurt over de reizen die ze gemaakt hebben naar Zuidoost-Azië. Zij met haar dochter, hij met zijn ex. Ze vindt Cambodja ‘zo heerlijk authentiek’ en wil nooit meer naar Bangkok. Hij heeft een zwak voor Vietnam.

“Geweldige curry,” zegt de vrouw, die steeds grotere slokken van haar tonic neemt. “Pittig, maar niet te.” “Precies,” zegt de man. Zijn hoofd glimt van het zweet. “Wil je een hapje van me?” Ze proeven van elkaar alsof ze al jaren samen aan tafel zitten. De serveerster vraagt of ze wat extra water willen, maar dat is niet nodig. “We zijn wel wat gewend.” De vrouw zou nog wel een tonic lusten.

Bij de koffie drinken ze wel een glaasje water. De man pakt het schoteltje met de rekening. De pepermuntjes verdwijnen in haar tasje. “De volgende keer betaal ik, hoor,” zegt ze snel. Hij kijkt haar strak aan, trekt langzaam een wenkbrauw op. “Volgende keer?” Haar gezicht betrekt. Als hij nu niets zegt, gaat ze huilen. Dan volgt een bulderlach die het hele restaurant doet omkijken. “Je zou je gezicht moeten zien! Onbetaalbaar.”

De vrouw staat op, pakt haar tasje en loopt naar buiten. Als hij is uitgelachen, kijkt de man schouderophalend naar ons tafeltje. “Geen humor, joh, die vrouw. Zonde.”


Leidsch Dagblad, 16 juni 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *