Zelfhulp

Na alle ophef over kunstgrasvelden speelde ons nog altijd ongeslagen zevendeklasse-elftal deze week voor het eerst in tijden weer eens op echt gras. Hobbeliger dan de Noordwijkse duinen, deze Alphense mat, maar na afloop kon je wel die ouderwetse kluiten tussen je noppen vandaan peuteren. Ze hadden er zelfs borstels voor staan, van die klassieke rode schoenenpoetsers die ik voor het laatst als pupil gebruikte. Nog lekkerder was het om je noppen daarna een paar keer hard tegen de bakstenen muur te trappen.

Ook de geur in de sporttas is anders wanneer je op echt gras hebt gespeeld, zeker na een paar dagen. Aardser, mannelijker. Muf, dat wel, maar met een zweempje Boer zoekt vrouw. Onze keeper annex vinoloog zou het een toets van truffel kunnen noemen. Op het moment dat deze krant verschijnt is de tas overigens weer fris en klaar voor de volgende zondag. Althans, dat heb ik mijn vriendin beloofd.

Ook mezelf heb ik iets beloofd. Of beter gezegd: een opdracht gegeven – los van het wassen van mijn voetbalkleding. Het is een mentale opdracht, die erop neerkomt dat ik beter om wil gaan met kleine tegenslagen. Ik lees praktisch nooit zelfhulpboeken of managementliteratuur, maar nadat iemand me ‘The 7 Habits of Highly Effective People’ aanraadde, ben ik toch eens gaan bladeren. En daarna gaan lezen. Aanvankelijk met de nodige scepsis (en nog altijd niet zonder voorbehoud), maar één inzicht heb ik er alvast aan overgehouden. Vrij vertaald komt het hierop neer: je kunt je beter richten op de dingen waar je invloed op hebt, dan op iets waar je toch niets over te zeggen hebt.

Klinkt niet zo schokkend, zou je zeggen. Toch betrap ik mezelf erop, vooral op het voetbalveld, dat ik me hiervan te weinig bewust ben. Ik scheld op een medespeler die een ziekenhuisbal geeft, mopper op een scheidsrechter die een situatie anders inschat en vervloek een andere medespeler die mijn briljante steekbal niet begrijpt. Zonder erbij stil te staan dat mijn briljante steekbal zijn ziekenhuisbal is – en andersom. Dat gaat vanaf nu dus anders. Mocht het genoemde (en nog altijd ongeslagen) elftal dit weekend onderuitgaan, dan ligt dat hoe dan ook niet aan de scheidsrechter, de medespeler of het levensgevaarlijke kunstgras. Ik zal de hand in eigen boezem steken en zachtjes bidden om kalmte, moed en wijsheid.


Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (14-10-2016)

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *