Vriendjes

“Ik was laatst met een paar vriendjes golfen in Duitsland.” Een zware mannenstem vult de coupé. De man zit naast me aan de andere kant van het gangpad. Halflang grijs haar, lakschoenen, roze pochet in een donkergrijs pak. Om zijn arm heeft hij een horloge van minstens drie keer modaal. “Haha, andere vriendjes, ja. En ik had tegen die jongens gezegd: ik regel het eten wel.” Hij lacht erbij, tikt met zijn vrije hand de stoel voor hem. “Dus ik bel zo’n driesterrentent daar, waar ik ooit met Florine geweest ben. Drie Michelinsterren, top of the bill. Het goedkoopste menuutje kost daar tweeënhalve meier.” Hij pauzeert even om de hoogte van dit bedrag goed te laten doordringen.

Steeds sneller tikt hij op het plastic. Een vrouw kijkt geïrriteerd om. Hij verontschuldigt zich door zijn hand op te steken. Zijn manchetknopen zijn kwartjes – pas opgepoetste kwartjes. “Dus ik zeg: ‘Fraülein, ihr billigsten Menü ist zweihunderdfünfzig Euro, nicht? En zij van: ja, stimmt.’ Dus ik: ‘Können wir das auch für hunderdfünfzig bekommen? Es ist ruhig heute, nicht?’ Nou, die vrouw gaat het even aan de Geschaftsführer vragen. Dus ik wacht. Ze komt terug aan de lijn en zegt dat we misschien wel korting kunnen krijgen. Ik zeg: ‘Wissen Sie was es ist? Wir können auch nicht kommen, verstehen Sie?’ Ja, zegt ze, en ze gaat het weer even overleggen. Een paar seconden later is alles in ordnung.”

De man legt zijn donkerblauwe lakschoen op zijn knie en krabt aan zijn kuit. Kleurige Happy Socks om zijn pakweg zeventigjarige voeten. “En nu komt het allermooiste: we zitten daar op die maandagavond, geen kip in de zaak natuurlijk. Amuse van het huis, champagne erbij, de hele rotzooi. We eten zes gangen: stuk voor stuk fan-tas-tisch. Niks geen mindere service, niks geen aangepast menu. Geweldig. Zo zijn die Duitsers dan ook hè. Uiteindelijk nog een mooi fooitje gegeven natuurlijk.” Hij laat even een stilte vallen. “Het gaat mij niet om het geld hè, dat weet je. Het gaat mij om het idee.” Heel even glimlacht hij. De rest van de rit kletst hij verder met zijn vriendje, kijkt hij naar buiten en wrijft hij met zijn vrije hand over zijn manchetknoop.

Leidsch Dagblad, 25 augustus 2017

 

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *