Standaard

Van de tien mensen die ik vertel dat we een jongen-meisje-tweeling verwachten, zeggen er negen ‘O, dan ben je meteen klaar’. Niet erg, had ik zelf waarschijnlijk ook gezegd. Maar het legt wel iets bloot. Kennelijk is je gezinnetje af als je van beide geslachten een exemplaar hebt. Een v, een m, jawel, volle kaart! Even controleren en de leverworst mag mee naar huis.

Dat er nog meer smaken mogelijk zijn, daar had ik nooit zo over nagedacht. Gelukkig is daar dan de publieke omroep, die het thema gender eventjes keihard agendeert. Met op dinsdagavond achtereenvolgens ‘Hij is een zij’ en ‘Geslacht!’. Daarvóór zit dan nog ‘Vier handen op één buik’, dat me altijd veel vertrouwen geeft in het aanstaande ouderschap. Het is alsof je voordat je zelf gaat zwemmen nog even een paard in het 50-meterbad gooit en daar dan een halfuur in een plastic stoel naar gaat zitten kijken.

‘Hij is een zij’ volgt transgenderjongeren in hun transitie van jongen naar meisje of andersom. Compleet met hormonenkuren, borstoperaties en penissen die in vagina’s veranderen. Het mooiste aan dit programma vind ik de begripvolle ouders, die gewoon willen dat hun kind gelukkig is. Met of zonder tieten en een piemel. Je hoort die ouders worstelen met de persoonlijke voornaamwoorden. Soms noemen ze per ongeluk de oude voornaam. Aan de muur hangen schoolfoto’s van toen Mike nog Maaike was.

Het programma zorgt voor een klein beetje bewustzijn over dit thema en dat lijkt me goed. Verder hoeven er geen grote dingen te veranderen. Een sekseneutraal toilet hier en daar, dat zou mooi zijn. En die denkbeelden van het perfecte gezinnetje met een jongen en een meisje? Die zijn onschuldig. Blauwe en roze muisjes of gender-reveal-taarten hoeven niet op de zwarte lijst. Het is niet erg om uit te gaan van de standaard, zolang je maar beseft dat er variaties mogelijk zijn.


Leidsch Dagblad, 3 maart 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *