Senterparreks

Het wordt donker en we sluiten aan in een lange rij auto’s. Al deze mensen hebben schijnbaar dit willekeurige novemberweekend uitgekozen om door te brengen in vakantiepark Het Heijderbos. Achter een zwarte Opel Corsa met Thunderdome- en ‘Baby on Board’-stickers rijden we een stapvoets door het park. Na een minuut of tien bereiken we huisje 386, dat zo te zien stamt uit de tijd van de gelijknamige pc. De interieurarchitect kon niet kiezen tussen Oostenrijks chalet, Drentse boerderij en Katwijk-binse seniorenwoning. Tien minuten naar Omroep Max kijken en je ziet de gordijnen voorbijkomen als jurk.

De mensen van de Corsa blijken onze buren te zijn. De stickers zitten er al een tijdje op. Het zoontje (Jaylano) is een jaar of tien, de dochter (Kayleigh) iets jonger. Ze hebben allebei een elektrische step met hun naam erop en een plat-Amsterdamse tongval. Ze spreken de taal van hun vader, die een lang weekend lang een AFCA-vest en een pet met een davidster draagt. ‘Gesellig man, Senterparreks’ is zijn meest gehoorde uitspraak. De moeder heeft een zachte ‘g’ en pikzwart haar tot aan haar billen. Steeds als ik haar zie, is ze aan het bellen. Ze vindt het zwembad te ver, het restaurant te duur en het huisje te klein. Haar man vindt dat ze niet zo moet seiken.

’s Ochtends staat er een rij bij de supermarkt. Vaders gooien hun peuken naast de ingang neer en sluiten aan voor verse broodjes. Moeders snauwen tegen kinderen dat ze straks naar het zwembad mogen. Vragen voor de laatste keer of ze een hard of een zacht broodje willen. En voor de allerlaatste keer. En dat dan vier keer. De vrouw achter me vraagt of haar zoon saus op zijn frikandelbroodje wil. Het antwoord is ‘ja’ en ze gaat de mayo zoeken.

Op zondag wandelen we. We slepen, tillen en wurmen de kinderwagen over smalle paadjes, blubberige bosweggetjes en omgevallen bomen. Vlak voor ons huisje worden we ingehaald. Twee elektrische fietsen, twee elektrische steppen. Jaylano en Kayleigh gooien hun step tegen de muur en rennen naar binnen. Moeder is aan het bellen, ze frommelt met één hand aan haar slot. Ze vindt de fiets te zwaar, het weer te nat en de kinderen te druk. Haar man vindt dat ze niet zo moet saniken. Hij laat zijn fiets in het gras vallen en steekt een sigaret op. Gesellig man, Senterparreks.

Leidsch Dagblad, 24 november 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *