Schade

Economisch total loss. Dat is mijn 17 jaar oude Renault Clio begin april dit jaar. We rijden bij vv Foreholte vandaan, mijn broer en ik, na weer een vermakelijke bollenstreekderby op het laagste niveau. Linksaf slaan we de Leidsevaart op, tussen een sliert stilstaande auto’s door. Te laat zie ik de motor die ons tegemoet komt, de file inhalend over ons deel van de rijbaan. De bestuurder wijkt nog uit, de klap valt mee. De schade is materieel.

“Tsja, meneer. Dat je je schuldig vóelt, betekent nog niet dat je schuldig bént.” Dat vertelt de schadebehandelaar slash amateurfilosoof van Centraal Beheer me een tijd later aan de telefoon. Ik probeer hem uit te leggen dat ik enigszins verbaasd ben door zijn mededeling. Deze komt er in gewonemensentaal op neer dat de fout niet bij de motorrijder ligt. Als bestuurder op een voorrangsweg heeft deze namelijk recht op, inderdaad, voorrang. Dat hij aan de verkeerde kant van de weg rijdt, doet dan schijnbaar niet ter zake. En dat hij zijn excuses aanbiedt en erkent dat het stom was om daar in te halen, op een onoverzichtelijk stuk weg pal voor een kruising, al helemaal niet.

Aan de telefoon ben ik, anders dan soms op het voetbalveld, de rust zelve. Mijn verbazing slaat al snel om in berusting. Ik hoor de man mijn goedbedoelde argumenten weglachen, met duidelijk hoorbare desinteresse wat juridische termen aan elkaar plakken en voor de derde keer mijn toch weinig ingewikkelde achternaam verkeerd uitspreken. Ik hoor hem mededelen dat Centraal Beheer mijn verzekeraar aansprakelijk gaat stellen voor de schade. En maanden later, afgelopen week dus, hoor ik hem vertellen dat ik geen euro terugkrijg van de verzekering – en dat de motorrijder tot op de laatste cent gecompenseerd wordt.

Dat alles hoor ik de schadebehandelaar zeggen en het verbaast me niet meer. Ik had het al kunnen weten toen ik voor het eerst zijn stem hoorde, of eerder nog, bij het lezen van zijn eerste mail. Eigenlijk had ik het al kunnen weten toen ik op het schadeformulier onder ‘Is het voertuig all-risk verzekerd?’ iets anders invulde dan de motorrijder. Maar ik was naïef, geloofde in een soort rechtvaardigheid. En ik had Making a Murderer nog niet gezien. Inmiddels weet ik beter. Het leven is niet rechtvaardig, daarom sluiten we verzekeringen af.


Leidsch Dagblad, 9 december 2016

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *