Random

Twee meisjes in jaarclubjasjes staan bij de grijpautomaten. Ze wachten op iemand die geen haast heeft. Met een blikje bier in de hand bespreken ze serieuze zaken. ‘Een emotionele rollercoaster’ was de afgelopen zomer voor de één. Haar stem is laag. De ander vindt het allemaal ‘zo niet-chill’. Ze heeft nog wel een tip: ga eens naar een psycholoog. ‘Totaal niet raar of zo,’ vindt ze.

Achter de dames trekt een bezopen Leidse moeder een jochie aan zijn arm mee. Hij brult boven de stampmuziek uit. Best een prestatie, zou je zeggen. Zijn moeder waardeert het minder. Ze is van de scheldwoorden overgestapt op dreigementen. Zakgeld, Playstations, bedtijd. Als hij nu niet luistert… Het helpt niet. Het ventje gaat alleen maar harder krijsen.

‘Weet je, ik zat gewoon zo lekker in die flow vorig jaar. Tot die hele shit met Jamie.’ Ze neemt een flinke teug Argus-bier en kijkt haar vriendin aan. Die begrijpt haar helemaal. ‘Het is gewoon allemaal zo random, weet je wel? Het ene moment is alles chill, en dan opeens.. bam. Zit alles tegen.De vriendin gaat steeds harder met haar hoofd knikken. ‘Sowieso. Absoluut’. Haar reuzenoorbellen zwieren als zweefmolenkarretjes. ‘Zo fokking random.’ Drie woorden voor op een tegeltje. Bredero’s ‘t kan verkeren’ in een nieuw clubjasje.

De jongen op wie ze wachten is klaar met de Kamelenrace. Hij slaat een arm om het meisje van de moeilijke zomer. Ze kust hem op zijn baard. ‘En, nog wat gewonnen,’ vraagt ze. Hoofdschuddend doet hij verslag. Hij praat alsof hij lazarus is, maar loopt kaarsrecht. Gewoon domme pech, morgen probeert hij het weer. Suikerspin halen?

Ze passeren het jongetje dat nog niet naar huis wilde. Zijn moeder geeft hem een zak met churros. Kaneel en slagroom. De lichtjes in zijn ogen zijn feller dan die van de Booster MAXXX.

Leidsch Dagblad, 6 oktober 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *