Rafiki

Kijk ‘m nou toch lopen, die arme Rafiki. Met zijn stok door de sneeuw. Zijn betoverende geprevel schalt over de Leidse straten en aan zijn stok hangen onduidelijke frutsels. Sluit je ogen, vergeet de temperatuur en je staat op de Afrikaanse steppe, waar een giraffe als op de betere Ikea-poster een blad wegsnoept voor de snufferd van een ondergaande zon. Zijn gezang bevat Engelse woorden, maar te verstaan is het nooit. Het klinkt hoopvol.

Rafiki is dus een man met een stok die zingend door Leiden loopt. Niet die bebaarde man met de supermarkttasjes en de grijze winterjas, die scheldend tegen God-weet-wie heen en weer loopt tussen de Digros en de Aldi. Nee, dat is ‘m niet. Dat is gewoon een idioot. Dit is Rafiki. En Rafiki geeft hoop.

Kijk ‘m lopen, onze Rafiki. Hij lijkt in de verkeerde Disney-film te zijn terechtgekomen. Nu loopt hij onder de Morspoort door, waar fietsers en wandelaars schuilen tegen de ergste sneeuw. Ze bekijken hem zonder een woord. Rafiki loopt door, nog altijd hardop zingend, tot hij onder de poort vandaan is. Dan stopt hij en plaatst zijn stok in de sneeuw – het zal inmiddels een centimeter of vijf zijn. Hij kijkt even naar de witte lucht boven hem, pakt de stok weer beet en zet een nieuw lied in. Of hetzelfde lied, wie zal het weten…

Maar Rafiki loopt door.

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *