Pim

“Kom even aan tafel zitten,” zegt mijn moeder, precies twintig jaar geleden. “We moeten je iets vertellen.” Zoiets heeft ze nog nooit gezegd. En waarom kijkt mijn vader zo verdrietig? Krijgen onze katten Ricky en Snoepje een spuitje? Gaan we verhuizen naar Zoetermeer, Gouda of een andere plek die klinkt als uren in de auto zitten? Hebben ze gemerkt dat ik de snoepvoorraad in de bijkeuken heb ontdekt?

‘Dood’, dat is iets voor oude mensen, versleten huisdieren en landen waar oorlog ook buiten geschiedenisboeken voorkomt. Niet voor jongetjes van bijna elf die de slappe lach krijgen tijdens humanistische vorming. Onze grootste zorg is het compleet krijgen van onze Flippo-verzameling. Zo af en toe scheiden er ouders, dat is erg. Maar ja, dan krijg je wel twee kamers, twee keer vakantie en extra cadeaus op je verjaardag.

We zitten met de hele klas in het gras vlak bij de jachthaven. Ik bedoel: de hele klas min één. Stilte, natte ogen, jongensarmpjes om schouders die nog weinig hebben hoeven dragen. Mirza, onze nieuwste klasgenoot, snapt er weinig van. De hele school ligt plat vanwege één sterfgeval. Hij is net met zijn ouders gevlucht uit Joegoslavië.

Jouw tafeltje blijft leeg, Pim. Wij, je vrienden, gaan verder. Naar groep acht, naar de middelbare school. We worden verliefd, drinken bier, maken grote plannen en soms ook echt een grote reis, trekken een donkerblauw pak aan, solliciteren, vergaderen, nemen lunchtrommeltjes mee, maken ons zorgen, sluiten een hypotheek af, krijgen kinderen, maken ons nog meer zorgen en kopen lunchtrommeltjes met Frozenprinsessen en Ajaxlogo’s erop.

Wij gaan verder, maar vergeten je niet. Je donkerbruine grotemannenschoenen die altijd loszaten en over het plein vlogen als we voetbalden. Je donkerbruine haar dat stevig in de gel zat maar aan de achterkant kort en pluizig was. Je ongekende schaterlach die me tot op de dag van vandaag heeft verpest. Als iemand het heeft over een aanstekende lach, denk ik: dat zal wel meevallen.

Wij gaan verder, maar vergeten je nooit. En jij, lieve Pim, blijft voor altijd wie je was, twintig jaar en een dag geleden. Voor altijd bijna elf.


Leidsch Dagblad, 21 april 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *