Handen wassen

‘Ik ga even mijn handen wassen…’ Behalve de vent die bij elke slok glunderend uitriep ‘Vis moet zwemmen, nietwaar?’, heb ik nooit een ergerlijker figuur gekend dan de vrouw die even haar handen ging wassen. De eerste keer dat ze het zei, dacht ik dat ze plakkerige handen zou hebben. Misschien vanwege gemorste koffie, of door het eten van een tompoes zonder dat er servetten in de buurt zijn. Kan gebeuren. Maar ze had geen plakhanden, ze at al helemaal geen tompoezen: ze was de vrouw die even haar handen ging wassen. Haar gezicht had een vreemde, wittige glans en haar lippen hadden de kleur van verlopen filet américain. Als je dicht genoeg bij haar gezicht stond, kon je de blonde haren op haar kin tellen.

• • •

Kust

Het is rustig op de Katwijkse boulevard. Een enkele vlieger danst boven de strandtenten, die stuk voor stuk fantasierijke namen dragen als ‘Zon en Zee’,’ Zomers’ en, waarom ook niet, ‘Het Strand’. Bij die laatste drinken we koffie. Moderne meubels, lichte houttinten en oranje accenten. Twee jongetjes bedelen bij hun oma om een ijsje, een vrouw met een felrode Human Nature-jas drinkt chocolademelk met slagroom en twee Duitsers vlak naast ons praten over voetbal – gevoelloze types.

• • •

Fan

Het is niet dat hij direct van zijn voetstuk lazert, maar toch: Dimitri Verhulst draagt crocs. Of in elk geval van die comfortschoenen die eruitzien als crocs. Het is een bloedhete dag, we zitten op het terras van een achteraftentje ergens in Gent en plots herken ik hem. Zomaar, een paar tafeltjes verderop, achter een doodordinair glas ijsthee met citroentje en geel stokje: de man van ‘De helaasheid der dingen’, de man van ‘Godverdomse dagen op een godverdomse bol’, maar bovenal: de man van ‘Mevrouw Verona daalt de heuvel af’ (mocht u nog nog een plekje hebben in de koffer…). Voor het begrip ‘fan’ vind ik mezelf met 29 jaar aan de oude kant, maar laat ik zeggen dat ik een liefhebber ben van het werk van Verhulst. Fan was ik vroeger; van Dennis Bergkamp, Jari Litmanen en Donald Duck.

• • •

Schallplatten

Op loopafstand van het Hiroshima-Nagasakipark in Keulen vind je een platenzaak die Early Bird Records heet. Gelokt door de termen ‘schallplatten’ en ‘free coffee’ die op de versleten krijtborden zijn gekrabbeld, nemen we een kijkje. De eigenaar begroet ons iets te enthousiast voor iemand die regelmatig klanten in zijn zaak ontvangt. Zijn korte zwarte haar zit als Playmobil op zijn schedel gedrukt.

• • •

Stacey

Ze draagt een legging als broek en rijdt op een fiets van de Postcode Loterij. Haar T-shirt reikt tot halverwege haar bovenlichaam. Stacey heet ze, tenminste, de snorscooterende dame naast haar noemt haar continu ‘Stace’. Ook zij draagt een legging; daaroverheen heeft ze een rokje met panterprint aangetrokken. Haar Nikes hebben weer een ander dierenpatroontje. Op wandeltempo rijden de twee dames vóór me, naast elkaar op de fietsstrook.

• • •

De gemiddelde consument

‘De gemiddelde consument geeft in een jaar niet meer dan 40 tot 55 euro aan muziek uit.’ Het is een bijzin in een Volkskrant-artikel over de muzikale plannen van Apple, dat nadrukkelijk de concurrentie met Spotify aangaat. Ik blijf hangen bij deze constatering, die de muziekliefhebber in mij (en, oké, de materialist) buikpijn bezorgt. Het is niet helemaal duidelijk wat we mogen verstaan onder ‘uitgeven aan muziek’ – als concertbezoeken meetellen heb ik deze week, samen met zo’n 34.000 anderen, het gemiddelde voor 2015 alvast wat opgekrikt – maar laten we even aannemen dat het om de aanschaf van muziekproducten gaat. De gemiddelde consument koopt dan een cd’tje of drie per jaar of, waarschijnlijker, een album of vijf via iTunes. Op zichzelf nog weinig schokkends. Tel de twaalf tientjes die alle Spotify Premium-abonnees jaarlijks neertellen daarbij op en het wordt al wat problematischer. Als ik dan nog even ruwweg optel wat er binnen mijn vriendenkring wekelijks (laat staan maandelijks en schei al helemaal uit over jaarlijks) besteed wordt aan alleen al lp’s, dan kom ik tot de weinig wetenschappelijke maar ontluisterende conclusie dat een schrikbarend groot deel der Nederlanders nooit ook maar ene cent uitgeeft aan muziek. Gewoon nul.

• • •

Flamingo

Een restaurant dat geen restaurant is boven een casino dat geen casino is. Zo kun je Flamingo’s Partycenter in Noordwijkerhout samenvatten, al ga je dan natuurlijk voorbij aan de bowlingbaan die wel degelijk een bowlingbaan is. In plaats van het aloude steengrillen staat voor ons, spelers van SJC zondag 8, het wokken op het programma. Het concept: een lopend buffet met tamelijk willekeurige etenswaren (ik noem sushi, patat, frikandellen, gerookte zalm, aardappelgratin, taugé, champignons, kipnuggets, pastasalade, biefstuk, sliptong en saté) waarvan een deel ter plekke voor je wordt gewokt en een ander deel zo, in al zijn lauwwarmigheid, naar binnen kan worden geschoven. Al met al heb ik aardig wat gerechten geprobeerd en ik moet zeggen: de sushi is best te eten.

• • •

Marktplaats

‘Is Deze Toestel Nog Beschikbaar En Kan Ik Hem Overnemen Als Ik Je 65 Bied?’ De snelste manier om je een beeld te vormen van de mensheid anno 2015: plaats een advertentie op Marktplaats.nl. De reacties die binnenkomen hangen natuurlijk ook af van het product dat je aanbiedt – mijn advertentiegeschiedenis omvat vooral afgedankte meubelen, overtollige boeken en uit de gratie geraakte mobiele telefoons – maar ik geniet van vrijwel iedere reactie. Een bod is fijn, een mail met een vraag is een feest.

• • •

Trivia

De veerboot Harlingen – Terschelling. Aan het tafeltje naast ons zit een vrouw die al een kwartier lang quizvragen en -antwoorden opleest. Ze heeft paars haar en op haar shirt staat ‘Natural Beauty’. Van de man naast haar, die een Feyenoord-polo aan heeft, heb ik nog geen reactie geregistreerd. Hij bladert op zijn dooie gemak in een Voetbal International. ‘Welke film is niet van Disney?’ Ze noemt vier films, de man schudt zijn hoofd. Ze gokt verkeerd en vloekt zachtjes.

• • •

Snuffelmarkt

Een beverige vrouw schenkt koffie voor theeliefhebbers. Zondagmiddag, een goed bezochte snuffelmarkt. Alsof je je op 2 oktober door het Leidse centrum wurmt, maar dan zonder het risico om in elkaar gebeukt te worden. De vrouw zet twee kopjes koffie neer, wijst op een pot Completa en verdwijnt weer. Haar benen kunnen ieder moment knakken. Ik zie de bodem van het kopje door de koffie heen en besluit voor het eerst van mijn leven melkpoeder te gebruiken – dit tot grote hilariteit van mijn vriendin.

• • •