‘Can we have your liver?’

Laat ik optimistisch beginnen: er wordt in elk geval over orgaandonatie gesproken. Als het nipt aangenomen voorstel van D66’er Pia Dijkstra tot nu toe iets heeft aangetoond, is het wel dat het onderwerp leeft. Pure winst, ook als het plan niet door de Eerste Kamer komt. Hoe meer mensen een weloverwogen keuze maken, hoe minder dilemma’s dat oplevert voor artsen en nabestaanden. Als het meezit, zitten er nog wat extra ja’s tussen. Maar de reacties op de Kamermeerderheid waren hier en daar stuitend.

• • •

Fanta met een rietje

In de hoek van het café zit een man met een stalen gezicht op knoppen te rammen. Lichtjes springen wild over de kast, getallen verdwijnen even snel als ze verschijnen. De man draagt een lichtblauw pak van linnen dat Italiaans bedoeld is. Bovenop de gokkast staat een fluitje waar hij soms secondenlang zijn hand om laat rusten, waarna deze weer afzakt naar een knop of gleuf. Zo bedachtzaam als hij zijn linkerhand verplaatst, zo onbehouwen raast zijn andere hand van lichtje naar lichtje. Hij draait kort zijn hoofd om als een vrouw met een spuitbusbruine huid de kroeg binnen stapt.

• • •

Edradour

De man van de whiskyrondleiding draagt een kilt, net als de man van de autoverhuur en de man van de hotelbar. We zijn bij Edradour, een van de distilleerderijen die claimen de kleinste van Schotland te zijn. Het is tien over elf ’s ochtends; we zijn precies op tijd voor de tour.

• • •

Tijd

De conducteur roept om dat we ‘keurig netjes op tijd volgens dienstregeling’ station Leiden Centraal bereiken. Uit de trein wurmt zich een bijzonder gezelschap van puffende mannen in vochtige overhemden, jonge studenten met foldertjes en buitenlandse toeristen die moeite hebben met het woord ‘Schiphol’.

• • •

Homofoob

“Gadverdamme, ze staan gewoon te bekken.” Twee jongens in de bus staren samen naar een telefoontje. “Echt ranzig. Ik heb niks tegen homo’s, maar ze moeten er geen reclame voor gaan maken.” Jongen nummer twee – haartjes netjes in de lak, zijkanten opgeschoren – is het daar helemaal mee eens. “Ik accepteer het heus wel, maar ik hoef het echt niet te zien.” Nu pakt hij zijn mobieltje uit zijn zak en veegt wat verveeld over het scherm. Op de achtergrond een foto van Cristiano Ronaldo.

• • •

Dino’s

Op de dag dat het EK voetbal begint, vraagt het kassameisje of ik dinoplaatjes spaar. Ze heet Levaughn; haar naam is met dikke zwarte stift op een stuk plastic gekrabbeld door iemand die liever bij Starbucks had gewerkt. Ik zie een dinoposter en ineens valt het me op: hoe ongelooflijk blauw deze supermarkt is. Geen oranje wuppies, oranje trollen, oranje vla met sinaasappelballen. Geen panini-albums, niet-lijkende miniatuurvoetballertjes, bierhoeden, bierjurkjes, bierspeakers, dug-outkratjes, brulshirts, juichpakken, trommelhoeden, vuvuzela’s of tattoo-sleeves. Zelfs geen ludiek flesje hup-saké. Alles is gewoon Albert Heijn-blauw, zoals alles verderop gewoon Dirk-rood, Plus-groen en Jumbo-geel is. Zelfs bij Blokker moet je goed zoeken naar de kleur oranje.

• • •

Damesdubbel

De geur van gebakken vlees trekt over het terras, stevige house klinkt uit goedkope speakers. Op baan drie zijn vier dames net klaar met hun dubbel. Ze pakken hun enorme tassen in en ploffen neer: drie Radlers en een spaatje blauw. “Kiki is weer door, he” zegt de spa-drinker terwijl ze haar mobieltje opbergt. “Ik denk dat ze hem wint.” De rest heeft geen mening, of houdt die voor zichzelf – nog steeds een optie in dit land. “Ik weet het niet, Bren,” zegt de vrouw naast haar. Ze draagt een felroze polo van Ellesse met bijpassende haarband. “Na Kruijswijk ben ik toch wat voorzichtiger geworden. En Ajax, niet te vergeten.” Bren kijkt zuur.

• • •

Takke-end

Op zo’n beetje vijftien kilometer van de finish weet ik het zeker: dit doe ik nooit meer. Dit hier in Rotterdam is mijn eerste en laatste marathon. Nu dit laatste stuk overleven en dan nooit meer zo raar doen. ‘Die laatste tien loop je op karakter’, zeggen ze dan – ik moet het er halverwege al van hebben. Ik druk nog een flesje gel leeg en zie om me heen meer en meer mensen stilvallen. Een gespierde vrouw kotst tegen een boom. Op haar rug staat ‘Never give up’. De anders zo vriendelijke Kralingse Plas is een beul vandaag.

• • •

Groen licht

“Hier word je toch letterlijk doodziek van.” De man vóór me beweegt zijn trappers achteruit en drukt nog maar eens op de knop. Hij heeft het felrode brilletje van zijn tienjarige dochter opgezet, zwartbehaarde benen steken uit zijn witte korte broek. Als voorop de fiets geen klein ventje had gezeten, was papa al lang door rood gereden. “Man, man, man,” zegt hij wanneer opnieuw een rij auto’s in beweging komt. “Dit gaat toch nergens over?” Hij ramt op het knopje alsof hij Mortal Kombat speelt tot het uiteindelijk groen wordt. Het zoontje juicht.

• • •

Jari

Atlético Madrid-speler Antoine Griezmann, matchwinner in een met 2-1 verloren Champions League-duel, speelde dinsdagavond op één roze en één gele voetbalschoen. Dat mag natuurlijk – we vieren de vrijheid – maar opvallend is het wel. Traditionele voetbalschoenen worden sowieso steeds zeldzamer in het hedendaagse voetbal. Zelfs in mijn eigen zevendeklassezondagvriendenteam zijn de roze, felgele en babyblauwe kicksen niet aan te slepen.

• • •