Nieuw realisme

Laten we het eens over Ajax hebben.

Na het briljante rollertje van Patrick Kluivert in de Champions League-finale van 1995 glijd ik op mijn knieën door onze Katwijkse woonkamer. Mijn pyjamabroek scheurt, maar Ajax heeft de cup. Voor mij als kleine jongen is het volstrekt normaal dat onze club Europa betovert en de beste van de wereld is. Nu zijn er Ajacieden die dat nog steeds zo ervaren, onder wie een verdienstelijke ex-rechtsbuiten, maar een meerderheid erkent toch wel dat het Europese aanzien van onze godenzonen de afgelopen jaren in VVD-voorzittertempo is afgebrokkeld.

Er zijn een paar wanvertoningen voor nodig geweest (Red Bull Salzburg, Djnepr Dnjepropetrovsk, Rapid Wien), maar de realiteitszin lijkt ook in Amsterdam te zijn neergedaald. Er zijn er nog maar weinig die de kreet ‘Wij zijn Ajax, wij zijn de beste!’ letterlijk opvatten.

En net wanneer het gênant dreigt te worden – uche-uche FK Rostov begint de machine van Peter Bosz te draaien. Druk op de tegenstander, tempo aan de bal en drang naar voren. Dat er bij tijd en wijle wordt verdedigd als bij mijn eigen SJC 6 nemen we op de koop toe: de amusementswaarde is in jaren niet zo hoog geweest. Ook de resultaten vertonen een stijgende lijn, zodat zelfs het kinderachtige gejammer van het kamp ‘Anti-Bosz-want-Feyenoord-verleden’ is verstomd. De vergelijkingen met het Ajax van Louis van Gaal begin jaren negentig vliegen ons alweer om de oren.

Nu de landstitel dan eindelijk weer in Rotterdamse handen is, maakt Amsterdam zich op voor eindelijk weer een echt grote Europese wedstrijd. En een overwinning op het huidige Manchester United lijkt voor deze ploeg van uitersten niet eens zó ongeloofwaardig. Natuurlijk, de Champions League gaan we ook met Peter Bosz niet winnen – of hij moet nog ergens een blik Sanchezjes en Dolbergen hebben liggen. Maar een treetje lager is voor ons nieuw-realisten ook fantastisch. Mocht Kluivert junior straks de winnende treffer achter keeper de Gea schuiven, dan zijn mijn kinderen helaas nog nét te jong om op hun knieën door de kamer te glijden. Dus moet ik er zelf maar aan geloven. Mijn pyjamabroek ligt alvast klaar.


Leidsch Dagblad, 19 mei 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *