Mevrouw Meijers maakt zich zorgen. Haar gezicht heeft de kleur van een Duitse taxi en crèmes helpen niet. Haar man vraagt zich af waar ze zich druk om maakt. En waar zijn koffie blijft. Volgens hem is het niets. Ze drinken koffie aan de keukentafel, de boodschappentas staat al klaar.

Ze komt thuis met een volle tas en een ingelijste tekst. Sunshine and love: the best things in life are free. ‘Vind je het mooi?’ Meneer Meijers haalt zijn schouders op. ‘Waar moet ik hem ophangen?’ Ze heeft ook nog een haring voor hem meegenomen, met de uitjes apart.

‘s Avonds staat ze toch weer voor de spiegel, onder de vier houten hoofdletters van HOME. Zou het de lichtval zijn? Die vaalgele gloed bevalt haar niet. ‘Zie je niets bijzonders aan me, schat?’ Geen reactie. Hij kijkt tv. Spaans voetbal, zo te horen. De commentator praat over een of ander restaurant in Barcelona, er zal op het veld wel niet veel gebeuren.

‘Lieverd? Zie je echt niks raars?’ Even blijf het stil. ‘Nee, joh’, zegt hij, tegen Messi of zijn vrouw. ‘Je kijkt niet eens.’ ‘Ik kijk wel. En je ziet er uit als altijd.’ Hij schuift naar de punt van zijn stoel. De commentaarstem klinkt luider. Meneer Meijers vloekt. ‘Dat is toch verdomme geen pass geven!’ Hij smijt een pistachenootje naar het scherm.

‘Schat, vind je echt dat ik er goed uitzie?’ Weer antwoordt hij niet. Hij vindt vooral dat het een goal had moeten zijn. Misschien heeft haar man gelijk, misschien maakt ze zich zorgen om niks. Ze duikt er maar eens vroeg in. Wie weet voelt ze zich morgen prima. Ze kust haar man, die zijn ogen op de tv gericht houdt. Hij kijkt de wedstrijd nog even af. Zijn ploeg verliest in de laatste minuut, maar behoudt de koppositie. Zie je wel? Niets aan de hand.

_

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (21-11-2014)