Meneer Henson

Jesus is my boss, staat er op zijn pet. Mister Henson, een lachende Amerikaanse senior in een rolstoel, reist vandaag naar Estland. Zijn reis begon in Indianapolis, van waaruit hij via Detroit en Amsterdam naar Tallinn vliegt.

Wanneer ik hem ontmoet bij de gate, is hem net duidelijk geworden dat hij zijn vliegtuig naar Tallinn niet gaat halen. Een kwartier overstaptijd op een luchthaven als Schiphol: He works in mysterious ways. Bij de KLM-balie wordt hem (kleine letter) te verstaan gegeven dat het zijn eigen verantwoordelijkheid is. Had hij maar geen losse tickets moeten boeken. De dame van Estonian Air vertelt hem hetzelfde. Poor mister Henson.

Terwijl hij wordt voortgeduwd over het vliegveld, probeert hij zich met een scherp  beep! beep! beep! een weg door de massa te verschaffen. Vergeefs. Enkele keren steekt hij zijn loopstok dreigend vooruit bij wijze van grap. Het kleine Afrikaanse vrouwtje dat hij op een haar na knock-out slaat, heeft geen gevoel voor humor. Ze scheldt hem uit in een taal met veel medeklinkers, terwijl meneer Henson iets mompelt over voodoo.

Natuurlijk begint hij ongevraagd over de oorlog waarin hij vocht. Ook vertelt hij over zijn bekering: vierendertig jaar geleden is hij opnieuw geboren. Wanneer hij vraagt of hij even zijn beste vriend mag bellen over de opgelopen vertraging, vraag ik hem of de zoon van god een mobieltje heeft. Even kijkt hij me verschrikt aan. Dan rochelt hij een soort bulderlach en slaat me – voor een invalide op leeftijd nog redelijk hard – op mijn rug. ‘You just mady my day, son.’

Wanneer ik afscheid neem van meneer Henson, geeft hij me een klein boekje. De motieven van dit werk zijn: zonde, vuur, verdoemenis, berouw, boetedoening en het eeuwige leven.

Ik wens hem een prettige reis.

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *