Me-time

Het is geen bakfiets, het is een huifkar met een stuur waar ze op rijdt. Op de zijkant vormen groene stickers de naam Sem. Ze parkeert het ding op de stoep en ritst een plastic flap open. Alleen Sem stapt uit, hoewel er plaats genoeg was geweest voor zijn complete hockeyteam. Hij geeft moeder een kus en rent naar de overkant van de straat. Moeders zet haar telefoon aan haar oor en ploft neer bij het koffietentje. “Hé schat,” zegt ze. “Ben je al in de buurt?”

Twee minuten later schuift een kopie van de vrouw aan. Zelfde grote ronde bril, zelfde donkerblonde staart, vrijwel dezelfde kan-nog-net-jurk met stipjes. “Dag wijffie,” zegt nummer twee. “Sem al weggebracht?” Ze knikt. “En jij? Lekker aan het werk?” De vrouw moppert wat over papierwerk en nieuwe regeltjes. Maar, voegt ze er snel aan toe, de vrijheid is heerlijk. Ze bestellen allebei thee met een moeilijke naam.

“Morgen heb ik een afspraak bij mijn masseuse,” vertelt Sems moeder. “Even wat me-time.” Haar vriendin kijkt begrijpend terwijl ze roert door haar thee zonder suiker. “Echt hè? Sinds Julia is geboren, ben ik niet eens meer naar de kapper geweest.” Met een glimlach die zegt ‘maar je krijgt er zoveel voor terug’ pakt ze een chocoladekoekje.

“Weet je wat, anders ga je toch gewoon mee? Dat vindt Marieke helemaal gezellig, joh. Mijn masseuse.” Twijfel in haar ogen. Aan alles zie je dat ze er eigenlijk geen zin in heeft. “Ik heb wel een deadline maandag. En ik moet Mees naar repetitie brengen. Anders volgende week?” Volgende week is helemaal prima, vindt Sems moeder. Ze kijkt op haar horloge en dan naar de overkant van de straat. Op dat moment gaat haar telefoon.

“Ja, lieverd? Hm-hm.” Ze blaast in haar thee die allang niet meer heet kan zijn. “En van zijn moeder mag het?” Lachend kijken de vriendinnen elkaar aan. “Is goed, lieverd. Dan haalt papa je vanavond op.” Ze bestelt een extra kop ingewikkelde thee. “Wil je echt niet?” De vriendin staat op. “Nee, ik moet weer aan het werk. Het is niet alleen maar vrijheid hè, als freelancer.” Ze loopt naar haar fiets, een robuust geval met zitjes voor en achter. Echt zo’n fiets die kinderen vervoert zonder hele fietsstroken in beslag te nemen. De moeder van Sem knikt. “Ik snap ‘t, schat.” Het is hard werken, dat weet zij ook wel. Maar je krijgt er zoveel voor terug.


Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (30-09-2016)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.