Mariska

Mariska heet ze en ik vraag of ze haar laatste zin kan herhalen. Ze informeert nogmaals of wij misschien in de gelegenheid zijn de wiegjes te komen brengen. Haar zwangere dochter zit in de Wajong, moet ik weten, en zijzelf rijdt in een 45-kilometerwagentje. De zoon heeft wel een auto, maar die zit net voor een maand in Duitsland. Zul je altijd zien.

Ik leg haar uit dat zelf ophalen wel een voorwaarde is. En dat de wiegjes al bijna voor niets weggaan. Ze snapt het. Wij hebben het vast ook druk: kleine kinderen, een baan. Dan rijd je tussendoor niet even naar Hoogvliet. “Nee, niet de supermarkt. Hoogvlíet, onder Rotterdam.” Ze gaat de buurman lief aankijken, die heeft een Opel Zafira. Of een Volkswagen Touran. Nou ja, een Duitse auto.

Twee dagen later rijdt er een Nissan Sunny voor. Niet de buurman, maar de echtgenoot schudt me de hand. Ook Mariska zelf is meegekomen. Dat was nog even spannend, want de hond moest bevallen. Ja, ieder jaar hebben ze een nestje chihuahua’s. Normaal had haar zoon thuis kunnen blijven, maar – zul je altijd zien –  die zit net deze maand in Duitsland. Zie je wel, had ze gezegd, we hadden gewoon een keizersnee moeten plannen. Alles aan die beestjes is klein, dus bevallen is een hele… nou, geen sinecure. Gelukkig begon het allemaal wat eerder dan verwacht. Ze hadden anders de buurvrouw nog wel kunnen vragen. Die zit wel met die versleten knie, maar is gek op honden.

Wat ze van de bedjes vindt? Ja, perfect. En onze kinderkamer vindt ze ook mooi. Zelf hebben ze sterretjes thuis, groene sterretjes over de hele muur. Nog drie weken, dan weten ze wat het wordt. De dochter is bloednerveus. Haar maakt het niet uit, maar papa wil per se een jongen. Giovanni, zo gaan ze hem noemen. Vanwege Feyenoord, snap ik wel? Omdat ze kampioen zijn geworden?

De uit elkaar geschroefde wiegjes passen precies in de Nissan Sunny. Ze draait haar raampje open om me te bedanken. “En als het een meisje wordt,” vraag ik. Ze weten het nog niet. Ik stel Dirk voor. Kun je altijd nog Dirkje van maken, mocht het onverhoopt geen piemel hebben. Ze belooft het door te geven.

Mariska maakt zich een beetje zorgen. Als ze die dingen maar weer in elkaar kunnen schroeven straks. Het is dat haar zoon in Duitsland zit, want die weet altijd wel raad met dat soort dingen.


Leidsch Dagblad, 7 juli 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *