Laaidol

Tussen de pads, capsules en instantflacons zoek ik naar een normaal pak koffie. Zilverfolie, rood papiertje, dat werk. Ik zie net de woorden ‘aroma rood’ opdoemen wanneer achter me iemand met een langgerekt ‘ja’ de telefoon opneemt. De vrouw slaagt erin om bekakt te klinken in twee letters. Welkom in Oegstgeest.

Ze zegt dat ze het kort gaat houden, want ze staat in de ‘laaidol’. De telefoon die ze aan haar oor houdt heeft veel weg van een tablet. Ze draagt een zwart-wit gestreepte blouse en een zachtroze broek die ik alleen maar kan omschrijven als fluisterbroek. Met het goud dat aan haar armen hangt kun je in deze supermarkt drie jaar boodschappen doen. ‘Nee, daar kom ik normaal ook niet. Nu alleen voor de vaatwastabletten.’ Ze kijkt alsof ze een vieze smaak wegslikt. Haar mandje zit voor drie kwart vol. Ik zie nergens W5.

De betrapte vrouw en ik volgen dezelfde route door de winkel. Ze rommelt door de bakken met fleecetruien, ruitenwisservloeistof en elektrische luchtbedden. Op de een of andere manier klemt ze haar toestel (‘mobiel’ kun je het gevaarte niet noemen) tussen haar schouder en haar wang. Ze pakt een paar plastic snowboots vast, inspecteert het label en legt ze dan weer weg. Een vel papier prijst een accuboormachine aan van 15,99 euro. De kleuren zijn die van een Makita.

‘Nee, wij doen niet aan Halloween. Ik heb tegen Anne-Sophie gezegd dat ze maar met Sint-Maarten langs de deuren moet gaan.’ Ze gooit een douchekop met ledverlichting in haar mandje en loopt richting de kassa. Een stem deelt mee dat kassa 5 ook open gaat. Dat het een pinkassa is en dat daar alleen met pin betaald kan worden. In een supermarkt moet je duidelijk zijn.

We schuiven aan bij kassa 5. De vrouw legt haar boodschappen op de band. En, eerlijk is eerlijk, er zit een pak vaatwastabletten tussen. ‘Momentje, schat, even afrekenen.’ Uit een enorme portemonnee pakt ze een pasje. ‘Kan ik pinnen?’ Ze weet de hutkoffer weer onzichtbaar weg te stoppen in haar tweede huid. Nog steeds bellend loopt ze naar haar witte Mitsubishi Outlander, het tasje van de Laaidol elegant om haar arm geknoopt. Zou ze ook nog even langs the Blocker, L’Action en snackbar Pierre de la Montagne gaan? Ik haal mijn fiets van het slot en realiseer me dat ik geen koffie heb gekocht.

Leidsch Dagblad, 3 november 2017

 

 

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *