Het is rustig op de Katwijkse boulevard. Een enkele vlieger danst boven de strandtenten, die stuk voor stuk fantasierijke namen dragen als ‘Zon en Zee’,’ Zomers’ en, waarom ook niet, ‘Het Strand’. Bij die laatste drinken we koffie. Moderne meubels, lichte houttinten en oranje accenten. Twee jongetjes bedelen bij hun oma om een ijsje, een vrouw met een felrode Human Nature-jas drinkt chocolademelk met slagroom en twee Duitsers vlak naast ons praten over voetbal – gevoelloze types.

Op het strand lijken vooral de honden zich te vermaken. De baasjes houden zich schuil achter capuchons en stormparaplu’s. Het gesprek tussen de twee heren naast ons is goed te volgen en, geloof het of niet, ze vinden het jammer dat Nederland er niet bij is volgende zomer. Vol lof zijn ze over het karakter van Klaas-Jan Hüntelaar, vol sympathie voor de jonge doelman en – kom daar nog eens om – vol vertrouwen in Danny Blind. Ik weet niet in hoeverre deze twee heren de mening van Duitsland representeren, maar van een ‘Ohne Holland!’- of ‘lachertje van de wereld’-sfeer is bij hen in ieder geval geen sprake.

Een kop koffie en een speciaalbiertje later wandelen we gearmd over de ijskoude boulevard – twee bejaarden van nog net geen dertig. En zoals altijd wanneer ik hier loop, denk ik: ik zou hier vaker moeten lopen. Het ijstentje van Pistacchio, de belachelijke ‘H’ van Hotel Noordzee, de geruststellende aanblik van de Witte Kerk: alles is hetzelfde en alles is anders. Het kost me geen moeite om ‘Mykonos’ en ‘Karalis’ te lezen waar ‘Tokyo Inn’ en ‘Friends’ staat. En zoals altijd wanneer ik hier loop, denk ik: dit is de mooiste boulevard van Nederland.

We lopen verder richting Hotel Savoy (of, zo u wilt, Villa Allegonda). Zoals het hoort zitten er oude mannetjes zwijgzaam op een bankje, stappen statig geklede kerkgangers met stevige pas voorbij en knalt een racefietser bijna op een auto met een Duits kenteken, die veel te langzaam rijdt. Alles is hetzelfde en alles is anders. De duinen zijn opnieuw getekend, met strakke lijnen en subtiele bogen. Ik wist niet dat het kon, een mooie parkeergarage, maar ik heb dan ook twee jaar lang uitgekeken op de Leidse Morspoortgarage. Geen twijfel mogelijk, die Rijnlandse Architectuurprijs is volkomen terecht: dit is het mooiste stukje kust van Nederland.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (16-10-2015)