Immer wieder Sonntags

De winterstop is voorbij. Komend weekend hervat zondag 6 de competitie tegen DoCos. De verwachtingen voor de tweede seizoenshelft zijn hooggespannen. Het woord ‘kampioenschap’ valt vaker dan verstandig is. En zoals ieder jaar zijn de voortekenen gunstig. Hardloopschema’s werden opgesteld om de decemberkilo’s aan te vallen. De sterspeler blijft nog minimaal een half jaar – ondanks hardnekkige flirts met het bovengrondse amateurvoetbal. En de naar eigen zeggen ‘licht corpulente’ rechtsback verklaart dat hij vanaf nu dagelijks vijf stuks fruit eet en de vette tussendoortjes vaarwel heeft gezegd. Kortom, we hebben er zin in.

Zelf heb ik de conditie ook prima op peil gehouden. Een paar bescheiden hardlooprondjes, wat trapjes op de tweedehands aangeschafte spinningfiets en twee of drie indoortennistrainingen zijn meer dan voldoende om twee keer vijfenveertig minuten kelderklassevoetbal zonder zuurstofmasker door te komen. De voetbaltas staat er ook klaar voor. Nieuwe voetbalschoenen, vers douchegelletje erin. Laat de zondag maar komen.

Ik geef toe, elke voetballoze periode is er weleens die gedachte. Je krijgt zo lekker veel gedaan op zo’n vrije zondag. Je kunt nog eens rustig naar het bos met vrouw en kinderen. En in de supermarkt is het een stuk rustiger dan op zaterdagmiddag. Tuurlijk, die gedachte is er altijd. Maar meer dan een gedachte wordt het nooit.

Ja, fysiek hebben we onze beste jaren achter ons liggen – sommigen van ons al een tijdje. Ja, we melden ons soms af omdat we een muurtje moeten verven of een weekend weg moeten met de schoonfamilie. En ja, het gaat inmiddels in de voetbalapp vaker over babystoeltjes dan over lekkere wijven. Maar in de kern is er niets veranderd. Wij zijn nog steeds die jonge gasten die ooit samenkwamen als bierteam met te veel coladrinkers.

Waarom?

Omdat niets het haalt bij die zondagochtenden. Bij de aanblik van een koe en een boerenhek langs het natte veld (echt gras!) van MMO in Hoogmade. Bij de slappe bakjes automatenkoffie in die kantine boven de harde en winderige kunstgrasvelden van Meerburg langs de A4. En al helemaal niet bij de slechte grappen, schouderklopjes, scheldkannonades, goed bedoelde tactische aanwijzingen, jaarlijks terugkerende discussies over shirts die al dan niet zelf gewassen moeten worden, verwijten, verwensingen, nooit verhoorde smeekbedes om de bal, wekelijks terugkerende shampoo-pesterijtjes bij kale teamgenoten, thuisfluiters, onterechte nederlagen, terechte nederlagen, patatjes speciaal, jaarlijks terugkerende discussies over de vraag of we misschien toch niet eens op zaterdag moeten gaan voetballen want dan kunnen we lekker lang blijven hangen na de wedstrijd, tijgerbalsem, schaafplekken van kunstgrasslidings, lauwe biertjes, lauwe colaatjes en droge broodjes bal met veel te veel mayonaise.

Daarom. Is het al zondag?

 

Leidsch Dagblad, 2 februari 2018

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *