HV6422

“Schiet nou verdomme toch eens op, vent!” De man met de toupet is buiten zinnen. Hij schreeuwt tegen zijn reisgenoot, die de koffer niet snel genoeg aangeeft. Alle hoofden in het Transavia-toestel draaien. Eerst denk ik dat hij een grap maakt, maar ik vergis me. Zijn lippen trillen. De reisgenoot schudt zachtjes zijn hoofd en prevelt iets. Ik schat hem zeventig.

“Wat sta je nou te mompelen? Ga zitten!” Alle gesprekken vallen stil nu de man nog harder brult. De vrouw voor me – beatrixkapsel, bloemetjesjurk – laat een beschaafd ‘nou nou nou’ horen. De purser komt erbij, de gestreste man krijgt een glas water en binnen no-time zit iedereen de uitleg van de stewardessen te negeren alsof er nooit iets is gebeurd.

Op de rij vóór het beatrixkapsel doet een meisje van een jaar of dertig of ze het plaatsje Portofino heeft gesticht. Ieder putdeksel vindt ze ‘belachelijk mooi’, elke pisvlek is ‘weergaloos authentiek’. Naast haar zit een jongetje van een jaar of vijfendertig het ontzettend met haar eens te zijn. Blijken ze ook nog eens bijna precies dezelfde studie te hebben gedaan. “Ook in Leiden? Niet! What are the odds?” Ik bedenk me dat mijn koptelefoon in mijn ruimbagage zit.

Na een minuut of tien wordt het mevrouw Beatrix te veel. Ze tikt de jongen op zijn schouder. “Jullie praten nogal hard. Ik denk: ik zeg het even.” De twee zijn te verbaasd om te reageren. Na een ongemakkelijke minuut pakken ze hun gesprek weer op. Ze blijken in 2013 op dezelfde bruiloft te zijn geweest. Ongelooflijk hoe klein de wereld is, vindt zij. Bi-zar, vindt hij. De vrouw kijkt af en toe hoofdschuddend op, maar weet zich in te houden. De gezagvoerder meldt dat we Pisa naderen.

We stappen de terminal uit en een Toscaanse slagregen slaat ons in het gezicht. Ik zie Portofino en haar nieuwe vlam lachend naar een taxi rennen. Mevrouw Beatrix probeert tevergeefs een paraplu open te klappen; haar coupe begint al in te zakken. De toupet praat druk gebarend tegen de man die hij niet zo lang geleden de huid vol schold. Deze trekt twee koffers achter zich aan en kijkt stuurs voor zich uit. Op een voorbijrazende Fiat 500 lees ik ‘Welcome to Sunny Tuscany’.


Leidsch Dagblad, 15 september 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *