Gluurbuur

De appartementen aan de overkant zijn als kijkdozen opgestapeld. Vanuit onze woonkamer gluur je zo bij al die mensen naar binnen. Anders dan Rembo & Rembo heb je daar geen verrekijker voor nodig.

De man recht hiertegenover heeft een systeem van flitsende lampen in zijn huis. De eerste keer dat we het zagen, wilden we 112 bellen. Twee snelle flitsen in de kamer links, twee in de kamer rechts, daarna nog een paar op de bovenverdieping. Kortsluiting, dachten wij. Maar de man liep rustig door zijn woning, rommelde wat in de keuken en na een minuut hield het weer op. Nu zijn we gewend aan af en toe een paar flitsen aan de overkant. Over de functie ervan hebben we veel gespeculeerd, maar uiteindelijk houden we het hierop: de man is doof en dit is zijn deurbel, kookwekker en telefoon in één.

Rechts naast deze meneer woont een jonge alleenstaande moeder. De helft van de tijd ligt ze op bed, de andere helft hangt ze rokend uit het raam. De ooit witte vensterbank is een slagveld van filters en as. Het kind, een meisje van een jaar of 3, ligt de helft van de tijd bij haar in bed. De rest van de tijd is het vermoedelijk op een eigen kamertje buiten het zicht van de gluurburen. Af en toe komt een oudere vrouw stofzuigen, de ramen lappen en de bedden verschonen. De jongedame zelf hebben we nog nooit buiten gezien.

Boven deze mysterieuze moeder woont nog een merkwaardig type. Deze man heeft steevast zijn smoezelige vitrage dicht, maar staat wanneer de temperatuur het toelaat in een piepkleine onderbroek op zijn balkon. Hij rookt niet, leest geen boek, maakt geen puzzel en eet geen boterhammetje. Hij staat. Zijn lichaam is dat van een overjarige wielrenner, type berggeit. Het zou geen kwaad kunnen als hij eens wél een boterhammetje zou eten. Als hij zo een tijdje heeft gestaan, gaat hij weer naar binnen. Veilig achter de vitrage.

We kennen ze niet, deze onbekenden aan de overkant. Nooit een woord gewisseld, nooit een opgestoken hand in de ochtend. En toch, ik ga ze missen. Over een paar maanden verruilen we ons stadsappartement voor een eengezinswoning in Oegstgeest. Het heeft alles wat we nodig hebben: voldoende kamers, een tuin, speeltuintjes om de hoek, scholen op loopafstand. Maar geen kijkdozen. Opmerkelijken aan de overkant, de gluurbuur gaat jullie missen.


Leidsch Dagblad, 26 mei 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *