‘De gemiddelde consument geeft in een jaar niet meer dan 40 tot 55 euro aan muziek uit.’ Het is een bijzin in een Volkskrant-artikel over de muzikale plannen van Apple, dat nadrukkelijk de concurrentie met Spotify aangaat. Ik blijf hangen bij deze constatering, die de muziekliefhebber in mij (en, oké, de materialist) buikpijn bezorgt. Het is niet helemaal duidelijk wat we mogen verstaan onder ‘uitgeven aan muziek’ – als concertbezoeken meetellen heb ik deze week, samen met zo’n 34.000 anderen, het gemiddelde voor 2015 alvast wat opgekrikt – maar laten we even aannemen dat het om de aanschaf van muziekproducten gaat. De gemiddelde consument koopt dan een cd’tje of drie per jaar of, waarschijnlijker, een album of vijf via iTunes. Op zichzelf nog weinig schokkends. Tel de twaalf tientjes die alle Spotify Premium-abonnees jaarlijks neertellen daarbij op en het wordt al wat problematischer. Als ik dan nog even ruwweg optel wat er binnen mijn vriendenkring wekelijks (laat staan maandelijks en schei al helemaal uit over jaarlijks) besteed wordt aan alleen al lp’s, dan kom ik tot de weinig wetenschappelijke maar ontluisterende conclusie dat een schrikbarend groot deel der Nederlanders nooit ook maar ene cent uitgeeft aan muziek. Gewoon nul.

Natuurlijk staat het iedereen vrij om zijn geld te besteden waaraan hij zelf wil – de financiering van kernwapens en de aanschaf van tekstbordjes met ‘home’ en ‘welcome’ even daargelaten. Waar ik me zorgen om maak is het voortbestaan van de muziekindustrie in een wereld waarin het vanzelfsprekend is dat alle beschikbare muziek continu en praktisch gratis tot ieders beschikking staat. Zeker als ik in hetzelfde artikel lees dat, ‘volgens sommige analisten’, consumenten 10 euro per maand te veel vinden. Wacht even, 10 euro per maand, waarvoor? Voor de mogelijkheid om vrijwel alle muziek ooit op deze aardkloot uitgebracht, onbeperkt af te spelen. Toegegeven: minus The Beatles en in niet-perfecte audiokwaliteit, maar hé, 10 euro! Waar moet een beroepsmuzikant ooit nog van leven als 10 euro per maand voor een onuitputtelijke voorraad albums al te veel is?

Maar nee, de gemiddelde consument geeft meer om Primark-prijzen dan om mensenrechten en is verwender dan ooit: hij heeft met Popcorn Time toch ook het volledige filmaanbod gratis tot zijn beschikking? En heeft u al verhongerde filmregisseurs op het journaal gezien? Natuurlijk, ook ik verschil niet wezenlijk van de gemiddelde consument, ook ik koop bij de H&M, ook ik stream weleens een film. Maar ik sus mijn geweten dan weer met de aankoop van een mooie 180-grams-langspeelplaat bij een van de prachtplatenzaken die Leiden rijk is, of met het bestellen van belachelijk dure concertkaarten. Die overigens in dit geval (dank u, Sir Paul) iedere cent ruimschoots waard bleken.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (12-06-2015)