Dat soort vragen dus

‘Heeft u alles kunnen vinden vandaag?’

Ik kijk de caissiere aan. Haar vriendelijkste service-smile is vastgebeiteld tussen haar veel te rouge wangen.

‘Ja, hoor.’

‘Heeft u nog vragen over het gebruik van de paracetamol?’

Ik schud mijn hoofd, stop het stripje in mijn zak en verlaat de Etos. Het meisje wenst me een prettig weekend. Het is vrijdagochtend, 10.15 uur.

Zouden er mensen bestaan met vragen over het gebruik van Paracetamol? Tienermeisjes die zich afvragen of het nou echt zoveel kwaad kan, zo’n hele strip – heus niet zo vaak hoor, sinds de eerste echo misschien een keer of drie? Met plastic en al, ja. En strohrum, hoezo? De eerste weken kan dat toch geen kwaad?

Later die dag. Een American diner, of een poging daartoe. Schermen met basketbalwedstrijden, rode leren bankjes en een originele American gal in de bediening. Ze heeft al drie keer ‘How are you?’ gevraagd zonder op antwoord te wachten. Michael Bublé zanikt over een mooie dag.

Het meisje zet een enorm bord neer, voor de helft gevuld met vlees. Zelfs de sperziebonen zijn gefrituurd. Met een 0,8-literglas cola spoel ik de veel te zoute maaltijd weg. De Lakers winnen nipt van de Grizzlies.

Wanneer ik ga afrekenen, lacht het Amerikaanse meisje me vriendelijk toe. Het was werkelijk niet te vreten en dat weet ze waarschijnlijk. Terwijl ik in mijn portemonnnee naar mijn pasje zoek, hoor ik het meisje haar vraag herhalen.

Of alles naar wens was vandaag.

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *