‘Can we have your liver?’

Laat ik optimistisch beginnen: er wordt in elk geval over orgaandonatie gesproken. Als het nipt aangenomen voorstel van D66’er Pia Dijkstra tot nu toe iets heeft aangetoond, is het wel dat het onderwerp leeft. Pure winst, ook als het plan niet door de Eerste Kamer komt. Hoe meer mensen een weloverwogen keuze maken, hoe minder dilemma’s dat oplevert voor artsen en nabestaanden. Als het meezit, zitten er nog wat extra ja’s tussen. Maar de reacties op de Kamermeerderheid waren hier en daar stuitend.

Mensen die al jaren donor zijn, verklaren doodleuk een ‘nee’ te gaan registreren omdat ze geen eigen keuze meer kunnen maken. Denkt u daar nog eens rustig over na; redeneren voor gevorderden. Aan de andere kant roepen trotse donors dat ‘wie zelf niet doneert, ook geen organen van mij krijgt’. Het recht op gezondheid geldt kennelijk alleen voor gelijkgestemden.

Op een opiniewebsite die om onduidelijke redenen de ondertitel ‘Voorbij het eigen gelijk’ draagt, geeft men een handig stappenplan om ‘uw organen weg te houden bij de D66-organenrovers’. Waarom? ‘Omdat u geen slaaf bent, ook niet na de dood, en omdat u ook geen oogklepdragend schaap in de deugende kudde van moralistische volgzame burgerschaapjes bent.’ Juist, ja. Maar wel even braaf dit stappenplan volgen en u registreren als niet-donor, omdat deze boze meneer het zegt. En daarna een biertje pakken en proosten op uw onafhankelijk denkende zelf.

U had het al geraden, ik ben voorstander van dit wetsvoorstel. De voornaamste klacht, het verlies van zelfbeschikking, vind ik niet opwegen tegen de levens die gered kunnen worden. Daarnaast: als die zelfbeschikking zo’n belangrijk principe is, waarom hoor ik daar dan in het huidige opt-in-systeem niemand over? Ook nu dient ‘de staat’ een afweging te maken bij mensen die niets hebben ingevuld, zij het dat deze vaker tot een ‘niet-doneren’ zal leiden. Maar het ging om het principe, toch?

Voor de duidelijkheid: dat mensen hun organen niet willen afstaan, dat snap ik. Uit geloofsovertuiging, bijvoorbeeld, of omdat je het een naar idee vindt dat er na je dood aan je lijf geprutst wordt. Prima, vul je ‘nee’ in. Dat je op je hoede bent voor doorgeslagen overheidsbemoeienis, lijkt me ook terecht. Maar geloven we echt dat er straks massaal organen geroofd gaan worden? Dat Tante Pia en Ome Alexander straks in witte jassen aan de deur staan als in Monty Python’s The Meaning of Life? Zou het verschil tussen een ‘nee, tenzij’ en een ja, tenzij’ echt zo groot zijn? Dan heb ik de horrorverhalen uit België, Frankrijk, Italië, Oostenrijk, Spanje en Zweden vast even gemist.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (16-09-2016)

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *