Bakfietsvader

Het is zover. We hebben een bakfiets gekocht. Niet dat ik voorheen zo’n rock-‘n-rollbestaan leidde, maar ik vind het nogal een stap.

De laatste tijd schiet ik ’s nachts vaak wakker. Dan zwaai ik met mijn armen in het rond en schreeuw ik dat we Vlinder en Splinter naar babydraagdoekyoga moeten brengen. In onze bakfiets, en wel nú. Dan maak ik een salted caramel chai latte voor mezelf, frummel wat aan mijn knot en neem piepkleine slokjes tot ik rustig genoeg ben om in slaap te vallen. De volgende ochtend is de knot godzijdank altijd verdwenen. De chai latte blijkt een sloot doodordinaire filterpleur te zijn geweest. Wat resteert is twijfel over de aanschaf van een bakfiets. En het gevoel dat ik langzaam verander in een KNSM-vader. U weet wel, zo’n vaatdoek uit de serie Daar Vliegende Panters (kijktip van uw columnist).

Natuurlijk, een bakfiets is reuzepraktisch – als we de overige gebruikers van het fietspad voor het gemak even buiten beschouwing laten. En het bestaan van de veel smallere fietsstrook maar helemaal ontkennen. Zo werkt het schijnbaar als je jonge kinderen hebt: je neemt het even wat minder nauw met andermans levensruimte. Het lijkt wel of moeder natuur, of voor mijn part een almachtige schepper (m/v), ter bescherming van het o zo kwetsbare nageslacht niet alleen heeft voorzien in knuffel- en zorgzaamheidshormonen, maar ook in shotjes egocentrisme. Kan mij het schelen dat ik met mijn trap-Scania het volledige fietsverkeer van regio Leiden frustreer? Ik moet toch verdorie Bikkel en Wolf op tijd afleveren bij kleuter-mindfulness?

We zijn bij de aanschaf niet over één nacht ijs gegaan. Proefritjes, recensies en zelfs een onderzoek van de Fietsersbond kwamen eraan te pas. Hoogtepunt was het bijbehorende filmpje. Twee ongemakkelijk grijnzende mannen met krulletjes staan formulieren in te vullen met voors en tegens. Een van hen heeft ‘Testkees’ op zijn polootje staan. Op de achtergrond moppert een niet per se afgetrainde vrouw dat ze dat bakbeest de helling niet op krijgt. Een hip bedoeld muziekje begeleidt het verrassende eindoordeel: de duurste fiets is perfect. En elektrisch fietst lichter.

U begrijpt, wij hebben direct zo’n ding aangeschaft. Nee, geen elektrische. Je kunt ook te ver gaan. Er moet wel wat overblijven om je tegen af te zetten.

Leidsch Dagblad, 20 oktober 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *