Anders

Duizend voorstellingen had ik me ervan gemaakt: de rit naar het ziekenhuis voor de bevalling. Vrouwlief kronkelend en scheldend op de achterbank terwijl ik, begeleid door twee politiemotoren, met 150 over de vluchtstrook knal. Of: keurig ingepakte weekendtas vol vers gewassen kinderkleertjes in de achterbak, moeiteloos geïnstalleerde Maxi-Cosi stevig vast achterin en dan zwevend op de vioolklanken van Radio 4 richting het ziekenhuis. Duizend voorstellingen. In geen ervan rijd ik de stille maar overvolle parkeergarage in met een benzinelampje dat al twintig minuten brandt, stap ik in de verkeerde lift en dwaal ik een kwartier over de verkeerde verdieping tot ik een appje krijg dat we ‘nu naar de OK gaan verhuizen’. Twee rode stoplichten extra en ik was te laat geweest voor de keizersnede.

Nog zoiets: het moment dat we voor het eerst onze kindjes vasthouden. Ik zag het helemaal voor me, het ideale scenario. Die twee samen op haar borst. Papa die de navelstreng doorknipt en dan stralend twee schattige baby’s de lucht in tilt. In plaats daarvan sta ik naar onze dochter te kijken met een pomp op haar neus ter grootte van haar gezicht. Het apparaat waar ze op ligt draagt de geruststellende naam ‘Panda Reanimatie Unit’. Een minuut na zijn zus wordt onze zoon binnengebracht, die het goddank wel direct op een krijsen zet.

Bij de reis naar huis had ik ook zo mijn verwachtingen. Met z’n viertjes in onze verrassend ruime Hyundai Getz onder een aangenaam voorjaarszonnetje naar ons 100% babyproof appartement. Maar nee, dochter blijft nog even achter, zoon zit in een provisorisch vastgeklemde Maxi-Cosi en papa staat voor de slagboom van een winderige parkeergarage naar zijn kaartje te zoeken, smeekt de meneer van de intercom of hij er alsjeblieft-alsjeblieft door mag, want anders weet papa het ook niet meer, hij heeft écht betaald, zijn zoontje begint te huilen en dat gaat papa ook doen als die slagboom niet, alsjeblieft-alsjeblieft, nu open gaat.

De slagboom gaat open. De dochter komt thuis. Alles komt goed. Maar nooit zoals je het bedacht hebt.

 


Leidsch Dagblad, 10 maart 2017

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *