Maandelijks archief: juni 2016

Takke-end

Op zo’n beetje vijftien kilometer van de finish weet ik het zeker: dit doe ik nooit meer. Dit hier in Rotterdam is mijn eerste en laatste marathon. Nu dit laatste stuk overleven en dan nooit meer zo raar doen. ‘Die laatste tien loop je op karakter’, zeggen ze dan – ik moet het er halverwege al van hebben. Ik druk nog een flesje gel leeg en zie om me heen meer en meer mensen stilvallen. Een gespierde vrouw kotst tegen een boom. Op haar rug staat ‘Never give up’. De anders zo vriendelijke Kralingse Plas is een beul vandaag.

Dit weekend zullen honderden hardlopers in en om Leiden minstens zo stuk gaan als de kotsende mevrouw en ik. Waar ben ik aan begonnen, zullen ze denken, en waarom ook alweer? Benen zullen vollopen. Tepels bloeden. Zolen, heupen en tenen protesteren. Op zo’n beetje vijftien kilometer zullen ze het zeker weten: dit nooit meer.

Vanuit het Gelderse Wamel, waar SJC zondag 7 een teambuildingskamp heeft belegd, zal ik aan ze denken zondag. Tussen een potje voetgolf en een speciaalbiertje in zal ik met ze meeleven en terugdenken aan die zondagmiddag, zes weken geleden. Hoe soepel het ging in het begin en hoe snel je dat weer vergeten bent. Hoe ik halverwege voelde dat het minder ging dan tijdens de training – en hoe ik daar niets meer aan kon doen. Hoe benen voelen die al heel lang niet meer willen.

Opnieuw zal ik mijn eerste marathon beleven. Nog drie kilometer: gewoon blijven hardlopen. Je hebt geen 39 kilometer afgelegd om hier te gaan wandelen. Probeer ritme te houden, denk niet aan die benen. ‘Never give up’. Kijk, die mensen wandelen, maar jij bent nog aan het rennen.

Twee kilometer nog, daar is het bord met 40. Nu kan het niet meer fout: gewoon blijven rennen. De laatste kilometer, richting de mensenmassa. 500 meter, een man zakt in elkaar, EHBO’ers ondersteunen hem. Ik probeer een eindsprint in te zetten en voel mijn benen verkrampen. Als een plank ga ik over de finish, nog net in staat mijn vuist te ballen. Dit nooit meer, denk ik nog steeds. Tot een paar dagen later. Mijn benen voelen weer als benen, de twijfel begint. Misschien toch New York, over een jaar of vijf?

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (20-05-2016)