Maandelijks archief: maart 2016

(I’ve Had) The Time of my Life

In de hoek van Café 80’s, op een piepklein podium, staat een meisje te dansen. Of beter gezegd: ze steekt de armen één voor één opzij, buigt haar knieën en draait dan een rondje. Dit alles in een tempo dat de gemiddelde kijker van Nederland in Beweging geen zorgen zou baren. Haar netkousen en minimalistische topje ten spijt is het vooral haar oogopslag die me opvalt: alsof ze btw-aangifte doet. Na precies een half uur wordt ze afgewisseld door een collega met dezelfde blik in de ogen. Het zal in de functieomschrijving staan.

Verderop in de Praagse 80’s-bar staat een jongen in een te groot grijs overhemd aan een rietje te lurken. De vorm van zijn gezicht verraadt dat hij niet ver van huis is – of is het zijn montuur? Als een van de weinige aanwezigen heeft hij geen oog voor de danseres, althans: niet voor die op het podium. Zijn volledige aandacht gaat uit naar een blondine in een spijkerbroek waar ze zonder schaar niet uit gaat komen. Het moet gezegd: ze danst ook een stuk beter dan het meisje op het podium. Ze mag dan een paar decennia ouder zijn, ze gooit haar benen in de lucht alsof ze de eerste woorden van (I’ve Had) The Time Of My Life hoogstpersoonlijk tussen haakjes heeft gezet.

Het eerste dansmeisje keert terug op het podium met nog iets minder kleding aan haar lijf. Het ontgaat de jongen. Per jarentachtighit komt hij iets dichter bij zijn eigen danseres staan. Bij Livin’ on A Prayer gaat het opvallen, tijdens I Want to Break Free kan ze geen kant meer op. Er is oogcontact, haar ogen verraden niets. De stand van haar mond is die van Matthijs van Nieuwkerk die net een vraag heeft gesteld.

De jongen zet zijn cola op een tafeltje neer, gooit er een luchtgitaarsolo uit en zigzagt naar haar toe. Heel voorzichtig plaatst hij zijn handen net boven haar spijkerbroek. Haar ogen schieten even naar beneden, maar ze laat hem. Straks, tijdens een nummer van Cindy Lauper of Rick Astley, zullen zijn handen langzaam zakken. Zij zal hem aankijken, glimlachen en zijn hand gedecideerd terugschuiven. Al kan het ook een nummer van Bonnie Tyler zijn.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (26-02-2016)