Maandelijks archief: februari 2016

(Ver)rekken

De winter wil maar geen winter worden en ik lach me rot. Over zo’n twaalf weken vindt namelijk de Rotterdam Marathon plaats en zoals een enkele trouwe lezer wellicht is opgevallen, heb ik me daarvoor ingeschreven. Tot nu toe lukt het me goed om drie keer per week een behoorlijke training af te leggen, niet in de laatste plaats dankzij het bijzonder zachte weer. De extra dikke sportjasjes, de thermoshirts en de handschoenen die zo dun zijn dat een iPhone-scherm ze niet opmerkt (en toch lekker warm), ze kunnen in de kast blijven. De voornaamste zorg tot nu toe: met welk shirt krijg ik het niet te warm?

Tot die vriendelijke Peter Kuipers Munneke voor de komende dagen ineens met mintekens aan kwam zetten. Oké, vooralsnog lijkt het alleen ’s nachts te gaan vriezen, maar toch, ik zie mezelf al glijden. Gelukkig zijn er de nodige hardloopwebsites te vinden met tips, die variëren van engiszins nuttig (‘draag meerdere lagen’, ‘loop eerst tegen de wind in’) tot tamelijk stompzinnig (‘glijd niet uit’, ‘kies voor de loopband’ en ‘neem een lekker warm ontbijt voor je gaat rennen’). Over het nut van een warming-up en het aloude rekken en strekken blijken de meningen uiteen te lopen.

Misschien is het een overblijfsel uit mijn tijd in de vermaarde jeugdopleiding van vv Katwijk, maar ik heb het belang van rekken en strekken altijd als volstrekt vanzelfsprekend ervaren. Eenmaal aangekomen in de kelder van het recreantenvoetbal schrapte ik weliswaar al snel de vervelendste vorm uit mijn repertoire (naar voren buigen om, in theorie, de tenen aan te raken) de overige oefeningen bleef ik trouw uitvoeren. Terwijl de rest van het bierteam op het doel aan het rossen was (of in elk geval een poging deed), stond ik met één of twee andere serieuze types getrouw de achillespezen op spanning te brengen. Dat hier juist de heren bij elkaar stonden die het vaakst geblesseerd waren, merkte ik pas jaren later op.

Ook voorafgaand aan het hardlopen wil ik mijn lichaam nog weleens in een strekstand forceren. Maar zoals dat gaat met dingen als brood, chiazaadjes, rood vlees, rode wijn, zitten op kantoor, staan op kantoor, koffie, thee, cola light en rekken en strekken: het ene moment is het de nieuwe religie, het volgende moment maakt het meer slachtoffers dan roken en de Amerikaanse politie samen. Uit onderzoek blijkt namelijk, zo las ik, dat rekken niet helpt tegen spierpijn. Het vergroot ook het vermogen van spieren niet, sterker nog: als gevolg van het rekken kunnen de spieren juist minder kracht leveren. Al met al heeft het op z’n best een psychologisch effect. Met andere woorden: wij trouwe rekkers hadden maar beter een paar ballen richting doel of cornervlag kunnen poeieren. Voor mijn hardloopcarrière is het nog niet te laat, dus trek ik de komende dagen een extra dik hardloopjack uit de kast, hijs me in een thermolaag en doe de iPhone-vriendelijke handschoentjes aan. En dan maar hopen dat ik het niet te warm krijg.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (15-01-2016)