Maandelijks archief: augustus 2015

Fan

Het is niet dat hij direct van zijn voetstuk lazert, maar toch: Dimitri Verhulst draagt crocs. Of in elk geval van die comfortschoenen die eruitzien als crocs. Het is een bloedhete dag, we zitten op het terras van een achteraftentje ergens in Gent en plots herken ik hem. Zomaar, een paar tafeltjes verderop, achter een doodordinair glas ijsthee met citroentje en geel stokje: de man van ‘De helaasheid der dingen’, de man van ‘Godverdomse dagen op een godverdomse bol’, maar bovenal: de man van ‘Mevrouw Verona daalt de heuvel af’ (mocht u nog nog een plekje hebben in de koffer…). Voor het begrip ‘fan’ vind ik mezelf met 29 jaar aan de oude kant, maar laat ik zeggen dat ik een liefhebber ben van het werk van Verhulst. Fan was ik vroeger; van Dennis Bergkamp, Jari Litmanen en Donald Duck.

“Vraag zijn handtekening dan,” spoort mijn vriendin me nog aan. Maar los van het feit dat ik die man niet wil lastigvallen op een terras: wat moet ik met een handtekening? Met een onleesbare krabbel op een bierviltje dat ik over een jaar toch kwijt ben. Had ik toevallig een van zijn boeken in mijn tas gehad, dan was het een ander verhaal, maar nee, laat die man alsjeblieft met rust. Laat hem zijn ijsthee drinken, zijn sjekkies rollen en lachen met die kerel met wie hij aan dat tafeltje zit – voor zover ik kan beoordelen geen bekende Belg, trouwens.

Dan meldt zich een vrouw met een gekke hoed aan de tafel van Verhulst. Ha, denk ik, daar heb je iemand die het minder goed heeft begrepen, zo een die is blijven steken in de Donald Duck-fase. Hoofdschuddend vraag ik me af of ze haar kinderlijke bewondering niet ergens kan steken waar niemand er last van heeft… Dan steekt ze een verhaal af, iets met trouwen en geld verdienen, en overhandigt Verhulsts tafelgenoot een fles zonnebrandcrème. De bedoeling is dat ze een stukje van haar benen insmeren, want ja, de vrouw viert – net als zo ongeveer de rest van Gent – haar vrijgezellenfeest. En ze krijgt het voor elkaar, vrijwel alle mannen op het terras smeren een deel van haar lichaam in. Men spreekt weleens van ‘ontlezing’ en misschien is dit daar de zonzijde van: een gevierd schrijver die gewoon over straat kan om de vlekkerige benen van bepaald onknappe vrouwen in te smeren. Op crocs, desnoods.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (10-07-2015)