Maandelijks archief: juni 2015

De gemiddelde consument

‘De gemiddelde consument geeft in een jaar niet meer dan 40 tot 55 euro aan muziek uit.’ Het is een bijzin in een Volkskrant-artikel over de muzikale plannen van Apple, dat nadrukkelijk de concurrentie met Spotify aangaat. Ik blijf hangen bij deze constatering, die de muziekliefhebber in mij (en, oké, de materialist) buikpijn bezorgt. Het is niet helemaal duidelijk wat we mogen verstaan onder ‘uitgeven aan muziek’ – als concertbezoeken meetellen heb ik deze week, samen met zo’n 34.000 anderen, het gemiddelde voor 2015 alvast wat opgekrikt – maar laten we even aannemen dat het om de aanschaf van muziekproducten gaat. De gemiddelde consument koopt dan een cd’tje of drie per jaar of, waarschijnlijker, een album of vijf via iTunes. Op zichzelf nog weinig schokkends. Tel de twaalf tientjes die alle Spotify Premium-abonnees jaarlijks neertellen daarbij op en het wordt al wat problematischer. Als ik dan nog even ruwweg optel wat er binnen mijn vriendenkring wekelijks (laat staan maandelijks en schei al helemaal uit over jaarlijks) besteed wordt aan alleen al lp’s, dan kom ik tot de weinig wetenschappelijke maar ontluisterende conclusie dat een schrikbarend groot deel der Nederlanders nooit ook maar ene cent uitgeeft aan muziek. Gewoon nul.

Natuurlijk staat het iedereen vrij om zijn geld te besteden waaraan hij zelf wil – de financiering van kernwapens en de aanschaf van tekstbordjes met ‘home’ en ‘welcome’ even daargelaten. Waar ik me zorgen om maak is het voortbestaan van de muziekindustrie in een wereld waarin het vanzelfsprekend is dat alle beschikbare muziek continu en praktisch gratis tot ieders beschikking staat. Zeker als ik in hetzelfde artikel lees dat, ‘volgens sommige analisten’, consumenten 10 euro per maand te veel vinden. Wacht even, 10 euro per maand, waarvoor? Voor de mogelijkheid om vrijwel alle muziek ooit op deze aardkloot uitgebracht, onbeperkt af te spelen. Toegegeven: minus The Beatles en in niet-perfecte audiokwaliteit, maar hé, 10 euro! Waar moet een beroepsmuzikant ooit nog van leven als 10 euro per maand voor een onuitputtelijke voorraad albums al te veel is?

Maar nee, de gemiddelde consument geeft meer om Primark-prijzen dan om mensenrechten en is verwender dan ooit: hij heeft met Popcorn Time toch ook het volledige filmaanbod gratis tot zijn beschikking? En heeft u al verhongerde filmregisseurs op het journaal gezien? Natuurlijk, ook ik verschil niet wezenlijk van de gemiddelde consument, ook ik koop bij de H&M, ook ik stream weleens een film. Maar ik sus mijn geweten dan weer met de aankoop van een mooie 180-grams-langspeelplaat bij een van de prachtplatenzaken die Leiden rijk is, of met het bestellen van belachelijk dure concertkaarten. Die overigens in dit geval (dank u, Sir Paul) iedere cent ruimschoots waard bleken.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (12-06-2015)

Flamingo

Een restaurant dat geen restaurant is boven een casino dat geen casino is. Zo kun je Flamingo’s Partycenter in Noordwijkerhout samenvatten, al ga je dan natuurlijk voorbij aan de bowlingbaan die wel degelijk een bowlingbaan is. In plaats van het aloude steengrillen staat voor ons, spelers van SJC zondag 8, het wokken op het programma. Het concept: een lopend buffet met tamelijk willekeurige etenswaren (ik noem sushi, patat, frikandellen, gerookte zalm, aardappelgratin, taugé, champignons, kipnuggets, pastasalade, biefstuk, sliptong en saté) waarvan een deel ter plekke voor je wordt gewokt en een ander deel zo, in al zijn lauwwarmigheid, naar binnen kan worden geschoven. Al met al heb ik aardig wat gerechten geprobeerd en ik moet zeggen: de sushi is best te eten.

Behalve het all-you-can-eatprincipe heeft dit soort gelegenheden (restaurants die geen restaurants zijn – of het nu gaat om flamingo’s of toekans) vaak nog een belangrijk troef, namelijk het all-you-can-drinkprincipe. Op een A4’tje dat verstopt is tussen de kassa en de garderobe staan wel wat beperkingen van beide principes opgesomd (iets met een tijdslimiet en een maximum aan consumpties op tafel) maar ik heb niet de indruk dat het personeel hiervan op de hoogte is. Ons wordt in elk geval geen ronde ontzegd en ook de familiefeesten, vrijgezellenavonden en overige lollige uitjes om ons heen lijken niet verstoord te worden door al te kinderachtige obers of serveersters. Af en aan lopen ze met volle dienbladen bier; geen gelegenheid onbenut latend om op de terugweg een half leeggegeten bord van tafel mee te pakken.

Hoe verleidelijk het ook is je helemaal scheel te eten aan satégehaktballetjes, gewokte gamba’s en rauwe tonijn in sojasaus, in dit soort etablissementen dien je altijd ruimte over te houden voor het dessert, dat over het algemeen bestaat uit nét te harde stukjes meloen, wittige aardbeien en bijna ontdooide slagroomsoesjes. Godzijdank blijven ons vandaag de door applaus begeleide ijsschalen met vuurwerk bespaard en ik moet zeggen: de mini-brownies zijn best te eten. Een kopje koffie nog en dan kunnen we het tevoren vastgestelde bedrag afrekenen. De contanten die resteren zullen later op de avond onherroepelijk worden vergokt in het casino dat geen casino is, want zo gaan die dingen.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (22-05-2015)

Marktplaats

‘Is Deze Toestel Nog Beschikbaar En Kan Ik Hem Overnemen Als Ik Je 65 Bied?’ De snelste manier om je een beeld te vormen van de mensheid anno 2015: plaats een advertentie op Marktplaats.nl. De reacties die binnenkomen hangen natuurlijk ook af van het product dat je aanbiedt – mijn advertentiegeschiedenis omvat vooral afgedankte meubelen, overtollige boeken en uit de gratie geraakte mobiele telefoons – maar ik geniet van vrijwel iedere reactie. Een bod is fijn, een mail met een vraag is een feest.

Deze reactie ontving ik op een advertentie waarmee ik mijn oude smartphone hoopte te verkopen: ‘Beste M. van Lith, HP Compaq 6910P laptop. Is verder in zeer nette staat, en is weinig gebruikt! Ik wil wel ruilen! Graag reactie terug!’ Let wel: nergens in de advertentie heb ik de mogelijkheid van ruilhanden geopperd, laat staan dat ik een eventuele voorkeur heb uitgesproken voor een HP Compaq 6910P. Gewoon, een keurige advertentie met productbeschrijving, conditie (zo goed als nieuw!) en vraagprijs. En dan zo’n mail… Nog steeds laat het woord ‘verder’ me niet los.

Al even aandoenlijk zijn de figuren die rustig de helft van de vraagprijs bieden en dan vragen hoe laat ze het product mogen ophalen, de stakkers die, hoewel op drie verschillende plaatsen de boodschap ‘op te halen in Leiden’ te lezen valt, toch even informeren of ik niet toevallig nog op een dinsdagavond in Abcoude of Hellevoetsluis moet zijn, en niet te vergeten de treurwilgen die je via Whatsapp (want dat doet dat volk!) bedelven onder een modderstroom aan vragen waarvan het antwoord in begrijpelijk Nederlands in de advertentie is opgenomen. Dikgedrukt.

Natuurlijk tref je ook in het Marktplaats-universum mensen aan die kunnen lezen, die keurige bedragen bieden en die aan de telefoon niet klinken alsof ze net hun verstandskiezen hebben laten trekken. Vreselijk saai natuurlijk, maar dankzij deze mensen kom ik wel tegen een redelijke vergoeding van mijn iPhones, Kallax-kasten en dubbele Reve’s af. En, voor wie geen producten aan te bieden heeft, de op één na snelste manier om je een beeld te vormen van de mensheid anno 2015: bladeren door advertenties op Marktplaats.nl.

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (15-05-2015)