Maandelijks archief: november 2014

Mevrouw De Bree

Mevrouw De Bree zet de televisie uit. Ze kust haar man goedenacht, houdt hem heel even in haar handen en veegt dan met haar mouw het stof van de lijst. Een foto in zwart-wit, een ander leven haast. Een lach die sterker is dan de tijd. Op televisie had ze Henny Huisman gezien, een paar minuten maar. Haar dochter had het goed gezegd, net aan de telefoon: hij begint steeds meer op Patty Brard te lijken. Ze hadden maar kort gebeld, er was iets met een deadline. Of stond er iets in de oven? Maandag belt ze weer, dat beloofde ze.

Het zijn avonden als deze waarop zijn afwezigheid tastbaar is. Zijn stem, zijn geur, zijn sigaren. Op zijn lege stoel ligt alleen een kleedje; de krant heeft ze vorige maand opgezegd. ‘Wat is de reden van opzegging?’ had de vriendelijke juffrouw aan de telefoon gevraagd. Mevrouw De Bree had even geen antwoord, ze slikte. ‘Niemand leest ‘m meer,’ bracht ze zachtjes uit. Hoe stilte kan kraken. ‘Mag ik u dan op ons voordelige weekendabonnement wijzen?’ Ze was te beleefd om nee te zeggen.

Langzaam sloft ze naar de badkamer, waar de kraan zachtjes drupt. Vanochtend niet goed dichtgedraaid, daar moet ze beter op letten. De zon is nog nauwelijks onder; een avondmens is ze nooit geweest. Hij wel. Op dit soort avonden keek hij graag nog even tv. Voetbal, journaal, een Britse detective. Zij dutte steevast in zodra ze haar kop thee op had. Af en toe schoot ze wakker, van een doelpunt of een moordpartij. ‘Ik maak het niet laat, hoor’, zei hij dan. Alsof ze het zou hebben gemerkt.

Nu is mevrouw De Bree klaarwakker, maar ze moet toch liggen. Ze poetst haar tanden, elektrisch, en verbaast zich erover hoelang de tandpasta meegaat. Naar de slaapkamer neemt ze een glas water mee, dat ze naast het bed zet. Ze trekt het gordijn dicht, pakt haar boek en kruipt in het koude, veel te grote bed. De nachten, die duren het langst.

_

Gepubliceerd in: Leidsch Dagblad (17-10-2014)