Dump

Van winkels waarvan de naam op ‘dump’ eindigt, verwacht je dat ze niet al te duur zijn. Tenminste, als je de illusie hebt dat in wij-krijgen-een-kind-land dezelfde wetten gelden als in de rest van de wereld. Ik zal u verklappen: dat is inderdaad een illusie.

• • •

Goon normaal goon

Een zwarte Audi, een witte BMW. Ze wachten allebei om linksaf te gaan. Het is druk op de Lammenschansweg, op de dag van de sinterklaasintocht. Centimeter voor centimeter trekt het lint voorbij. Het duurt de bestuurder van de BMW te lang: hij toetert twee keer. De man in de Audi – signalement: manager in de financiële wereld – kijkt achterom. Hij maakt een gebaar met zijn armen dat ‘waar kan ik heen?’ moet uitdrukken. Ik moet aan Henk Westbroek denken.

• • •

Nog even nu

Wit overhemd, blauwe bretels, olijfgroene ribbroek. Zichtbaar dure schoenen die ooit glommen. Zijn vettige haar heeft betere tijden gekend, bij zijn inhammen zijn rode plekjes te zien. Het is duidelijk dat hij op iemand wacht, de man aan het tafeltje naast ons. Locatie: een chic restaurant in West-Friesland. Een sterrentent, jazeker. Weekendje weg in eigen land. Hashtag nog even lekker met z’n tweetjes, hashtag omdat het kan, hashtag je moet jezelf een beetje kietelen anders lach je nooit.

• • •

Frisse blik

‘Frissebliksessie’. In de verder doodstille ochtendcoupé blijft het woord hangen als een lastige mug. De vrouw die het uitspreekt, is zo te horen al uren wakker. Het gezoem gaat verder, net als je denkt dat de mug de kamer uit is. ‘Besluitvorming’. ‘Whiteboards’. ‘Managementlaag.’ Na iedere bloedserieuze zin die ze in haar telefoon tettert, stoot ze een nerveus lachje uit. Onbewust, waarschijnlijk. De man naast haar rolt met zijn ogen en grijpt naar zijn koptelefoon.

• • •

Pakjes

Niks zwartepietendiscussie. Bij ons in de familie is de jaarlijkse Sinterklaasvete weer geopend: kamp lootjestrekken versus kamp dobbelsteenspel. Dit laatste behelst een proces waarbij net zo lang goedkope teringzooi wordt doorgegeven totdat ook de laatste deelnemer kotsmisselijk is van de chocoladekruidnoten, waarna iedereen met ten minste vier ongewenste producten huiswaarts keert. Tussendoor wordt er met een dobbelsteen gegooid. Voorstanders van het lootjestrekken daarentegen bepleiten een ouderwets gezellige pakjesavond, waarbij de ontvanger een cadeau mag uitpakken dat speciaal voor hem/haar is aangeschaft en dat begeleid wordt door een persoonlijk gedicht. Idealiter wordt de betreffende persoon in dit schrijfsel vakkundig met de grond gelijk gemaakt, zij het met een niet mis te verstane ondertoon van pure liefde.

• • •

Bowlen

We zijn te vroeg in het bowlingcentrum en drinken een biertje aan de bar. Een heuse neven-en-nichten-avond, typisch iets wat ontstaat wanneer oma al een tijdje dood is. Iemand oppert het op een zoveel-jarige bruiloft, een appgroep wordt ingericht en voor je het weet zit je ergens op een onpraktische locatie in Leiderdorp of Alphen aan den Rijn stukjes vlees op een hete steen te leggen.

• • •

Symptomen

“Zo, dus jullie zijn zwanger?” Ik kijk even om me heen, maar we zijn de enige twee in de winkel. “Gefeliciteerd hoor,” zegt de vrouw, terwijl ze het minuscule joggingbroekje met neushoorntjes opvouwt. “Het is jullie eerste, of niet?” Mijn vriendin bevestigt dit. “En onze tweede.” De vrouw stopt even met opvouwen en begint dan te lachen. “Nou, dan zijn jullie meteen klaar!” Nadat ze ook het tweede broekje heeft ingepakt, rekenen we een bedrag af dat een zekere hoeveelheid ivoor in de hoorntjes doet vermoeden.

• • •

Zelfhulp

Na alle ophef over kunstgrasvelden speelde ons nog altijd ongeslagen zevendeklasse-elftal deze week voor het eerst in tijden weer eens op echt gras. Hobbeliger dan de Noordwijkse duinen, deze Alphense mat, maar na afloop kon je wel die ouderwetse kluiten tussen je noppen vandaan peuteren. Ze hadden er zelfs borstels voor staan, van die klassieke rode schoenenpoetsers die ik voor het laatst als pupil gebruikte. Nog lekkerder was het om je noppen daarna een paar keer hard tegen de bakstenen muur te trappen.

• • •

Middelvinger

Onder haar zwarte kisten kraakt een tapijt van plastic bekers. Een meisje, een bankje voor het station, de ochtend na 3 oktober. Ze draagt een spijkerjack met een gigantische middelvinger en daarboven het woord ‘Troublemaker’. Een schoonmaakwagen nadert, ze gaat nog harder in haar telefoon praten. “Hij snapt mijn levensstijl niet,” hoor ik haar zeggen. Ze schermt één oor af en draait zich half om – dikke vinger voor de schoonmaker.

• • •

Me-time

Het is geen bakfiets, het is een huifkar met een stuur waar ze op rijdt. Op de zijkant vormen groene stickers de naam Sem. Ze parkeert het ding op de stoep en ritst een plastic flap open. Alleen Sem stapt uit, hoewel er plaats genoeg was geweest voor zijn complete hockeyteam. Hij geeft moeder een kus en rent naar de overkant van de straat. Moeders zet haar telefoon aan haar oor en ploft neer bij het koffietentje. “Hé schat,” zegt ze. “Ben je al in de buurt?”

• • •
1 2 3 14